Dnia 19 listo­pa­da 2013 r. został pod­pi­sa­ny akt zało­ży­ciel­ski spół­ki celo­wej pod nazwą „Tech­no­WAT” Sp. z o.o. Zada­niem Spół­ki celo­wej jest uczest­nic­two w komer­cja­li­za­cji pośred­niej lub bez­po­śred­niej wyni­ków badań nauko­wych lub prac roz­wo­jo­wych Woj­sko­wej Aka­de­mii Tech­nicz­nej.

Komer­cja­li­za­cja pole­ga na sprze­da­ży lub licen­cjo­no­wa­niu opra­co­wa­nych tech­no­lo­gii oraz na obej­mo­wa­niu przez nią udzia­łów w spół­kach kapi­ta­ło­wych lub two­rze­niu przez nią spół­ek kapi­ta­ło­wych, któ­re powsta­ją w celu wdro­że­nia wyni­ków badań nauko­wych lub prac roz­wo­jo­wych pro­wa­dzo­nych w Aka­de­mii.

Dnia 23 lute­go 2017 r. odby­ło się Nad­zwy­czaj­ne Zgro­ma­dze­nie Wspól­ni­ków „Tech­no­WAT” Sp. z o.o. na któ­rym zosta­ła pod­ję­ta uchwa­ła posta­na­wia­ją­ca o roz­wią­za­niu Spół­ki i otwar­ciu jej likwi­da­cji.

Naro­do­wa Agen­cja Pro­mo­cji Zaawan­so­wa­nych Tech­no­lo­gii S.A. – bie­żą­ca dzia­łal­ność aktu­al­nie kon­cen­tru­je się na reali­za­cji zadań zwią­za­nych z koor­dy­na­cją Kla­stra Inży­nie­rii Kosmicz­nej i Sate­li­tar­nej zrze­sza­ją­ce­go ponad 50 pod­mio­tów. Kla­ster Inży­nie­rii Kosmicz­nej i Sate­li­tar­nej to powią­za­nie koope­ra­cyj­ne nie­za­leż­nych przed­się­bior­ców oraz orga­ni­za­cji badaw­czych i insty­tu­cji oto­cze­nia biz­ne­su. Kla­ster sta­no­wi umow­ne poro­zu­mie­nie orga­ni­za­cyj­ne jego Człon­ków w zakre­sie wza­jem­ne­go współ­dzia­ła­nia. Naro­do­wa Agen­cja Pro­mo­cji Zaawan­so­wa­nych Tech­no­lo­gii S. A. jako jego Koor­dy­na­tor dzia­ła w celu :

  • wzmoc­nie­nia poten­cja­łu sek­to­ra kosmicz­ne­go poprzez two­rze­nie sie­ci współ­pra­cy przed­się­biorstw two­rzą­cych wspól­ne łań­cu­chy dostaw;
  • two­rze­nia warun­ków dla efek­tyw­nej współ­pra­cy pomię­dzy przed­się­bior­stwa­mi z bran­ży tech­no­lo­gii kosmicz­nych i sate­li­tar­nych oraz orga­ni­za­cja­mi badaw­czy­mi dzia­ła­ją­cy­mi w obsza­rze kosmicz­nym i insty­tu­cja­mi oto­cze­nia biz­ne­su;
  • wspie­ra­nia inno­wa­cyj­no­ści oraz sty­mu­lo­wa­nia nowa­tor­skich roz­wią­zań w dzie­dzi­nie inży­nie­rii kosmicz­nej i sate­li­tar­nej, a tak­że komer­cja­li­za­cji tych roz­wią­zań.

Labo­ra­to­rium Badań Napę­dów Lot­ni­czych „Polo­nia Aero” jest ośrod­kiem badaw­czo-nauko­wym zaj­mu­ją­cym się bada­niem w zim­nym prze­pły­wie pro­to­ty­pów tur­bin niskie­go ciśnie­nia sto­so­wa­nych przede wszyst­kim w sil­ni­kach lot­ni­czych, jak rów­nież testo­wa­niem demon­stra­to­rów tech­no­lo­gii wyko­rzy­sty­wa­nych w budo­wie lot­ni­czych sil­ni­ków tur­bi­no­wych. Pro­wa­dzo­ne pra­ce mają na celu mię­dzy inny­mi opty­ma­li­za­cję pro­fi­li aero­dy­na­micz­nych łopa­tek tur­bin oraz zmniej­sze­nie pozio­mu hała­su emi­to­wa­ne­go przez te sil­ni­ki poprzez wery­fi­ko­wa­nie symu­la­cji kom­pu­te­ro­wych dzię­ki pomia­rom eks­pe­ry­men­tal­nym.

Obiekt zlo­ka­li­zo­wa­ny jest na dział­ce o powierzch­ni 3 ha, wnie­sio­nej do spół­ki przez Woj­sko­we Zakła­dy Lot­ni­cze nr 4 S.A. – jed­ne­go z udzia­łow­ców. Głów­nym udzia­łow­cem jest spół­ka GE Avio (Avio Aero). Pozo­sta­ły­mi udzia­łow­ca­mi są tak­że Woj­sko­wa Aka­de­mia Tech­nicz­na oraz Poli­tech­ni­ka War­szaw­ska.

W fir­mie Polo­nia Aero zatrud­nio­nych jest 20 osób, z cze­go poło­wa zaj­mu­je się pro­wa­dze­niem testów oraz utrzy­ma­niem ruchu. Pozo­sta­li pra­cow­ni­cy to kon­struk­to­rzy.

Na tere­nie labo­ra­to­rium znaj­du­ją się nastę­pu­ją­ce obiek­ty:

  • Budy­nek głów­ny (z czę­ścią tech­nicz­ną oraz czę­ścią biu­ro­wo – socjal­ną),
  • Budy­nek elek­trycz­ny (skła­da­ją­cy się z roz­dziel­ni, komór trans­for­ma­to­rów oraz pomiesz­cze­nia maga­zy­no­we­go),
  • Sta­cja trans­for­ma­to­ro­wa 110 / 15 kV (moc przy­łą­cze­nio­wa – 45 MW),
  • Zespół wież chłod­ni­czych (słu­żą­cy do odpro­wa­dza­nia do oto­cze­nia cie­pła wytwa­rza­ne­go w insta­la­cjach labo­ra­to­rium),
  • Zbior­ni­ki wód opa­do­wych oraz na potrze­by p-poż,
  • Gene­ra­tor prą­do­twór­czy,

Testo­wa­na tur­bi­na zain­sta­lo­wa­na jest na sta­no­wi­sku badaw­czym znaj­du­ją­cym się w Sali Prób. Do napę­du wir­ni­ka tur­bi­ny słu­ży sprę­żo­ne powie­trze wytwa­rza­ne przez zespół trzech trzy­stop­nio­wych sprę­ża­rek odśrod­ko­wych z chłod­ni­ca­mi mię­dzy­stop­nio­wy­mi, napę­dza­nych sil­ni­ka­mi elek­trycz­ny­mi o mocy 7,2 MW każ­dy. Każ­da ze sprę­ża­rek jest w sta­nie dostar­czyć do 25 kg powie­trza na sekun­dę. Łącz­nie zespół trzech sprę­ża­rek wytwa­rza do 75 kg powie­trza na sekun­dę (ist­nie­je
moż­li­wość poda­nia na tur­bi­nę więk­szych ilo­ści powie­trza – do 80 kg/s; w tym celu kie­ru­je się dodat­ko­wo powie­trze przez stru­mie­ni­cę). Sprę­żo­ne powie­trze jest dalej pro­wa­dzo­ne przez jed­ną z czte­rech zwę­żek Ven­tu­rie­go w celu pomia­ru wydat­ku maso­we­go. Następ­nie stru­mień powie­trza prze­pły­wa przez 4 rów­no­le­głe pod­grze­wa­cze elek­trycz­ne o mocy 2,2 MW każ­dy. Pod­grze­wa­cze te umoż­li­wia­ją pod­wyż­sze­nie tem­pe­ra­tu­ry powie­trza poda­wa­ne­go na testo­wa­ną tur­bi­nę mak­sy­mal­nie do 650K. Dalej, powie­trze o usta­lo­nych para­me­trach (tem­pe­ra­tu­ra, ciśnie­nie, wyda­tek maso­wy) kie­ro­wa­ne jest na testo­wa­ną tur­bi­nę, któ­rej wir­nik obra­ca się ze sta­łą, usta­lo­ną pręd­ko­ścią utrzy­my­wa­ną przez tzw. hamu­lec wod­ny. Po przej­ściu przez testo­wa­ną tur­bi­nę, powie­trze kie­ro­wa­ne jest kana­łem wylo­to­wym do komo­ry wylo­to­wej (umoż­li­wia­ją­cej zasy­mu­lo­wa­nie ciśnie­nia na wylo­cie z tur­bi­ny w zakre­sie od 24 kPa do 250 kPa), a stam­tąd do oto­cze­nia przez dedy­ko­wa­ny układ wylo­to­wy z tłu­mi­ka­mi. Pod­czas pro­wa­dze­nia testów, w tur­bi­nie doko­nu­je się, w zależ­no­ści od potrzeb, pomia­rów ciśnień, tem­pe­ra­tur, sił, pozio­mu wibra­cji oraz hała­su.

Pod­sta­wo­we para­me­try obiek­tu

  • Naj­więk­sza śred­ni­ca testo­wa­nej tur­bi­ny: 1900 mm,
  • Masa testo­wa­nej tur­bi­ny do 50 kN,
  • Mak­sy­mal­ny wyda­tek maso­wy powie­trza: 80 kg/s,
  • Mak­sy­mal­ne ciśnie­nie powie­trza po stro­nie zasi­la­nia: 750 kPa,
  • Mini­mal­ne ciśnie­nie powie­trza po stro­nie wylo­to­wej: 24 kPa,
  • Mak­sy­mal­na tem­pe­ra­tu­ra powie­trza po stro­nie zasi­la­nia: 650 K,
  • Mak­sy­mal­na moc tur­bi­ny na wale: 16 MW,
  • Mak­sy­mal­ny moment obro­to­wy: 67 kNm,
  • Mak­sy­mal­ny ciąg do kom­pen­sa­cji przez zespół tło­ka odcią­ża­ją­ce­go: 75 kN,
  • Mak­sy­mal­na pręd­kość obro­to­wa tur­bi­ny: 5000 obr/min (10000 obr/min po zasto­so­wa­niu prze­kład­ni)