HISTORIA

Wydział Cyber­ne­ty­ki Woj­sko­wej Aka­de­mii Tech­nicz­nej powstał w 1968 roku, jako odpo­wiedź na rosną­ce zapo­trze­bo­wa­nie Sił Zbroj­nych
i gospo­dar­ki naro­do­wej na spe­cja­li­stów zakre­sie wyko­rzy­sta­nia metod i środ­ków infor­ma­ty­ki w sys­te­mach dowo­dze­nia woj­ska­mi i kie­ro­wa­nia środ­ka­mi wal­ki oraz wspo­ma­ga­nia pro­ce­sów infor­ma­cyj­no-decy­zyj­nych. W całej swej dotych­cza­so­wej histo­rii Wydział Cyber­ne­ty­ki był ośrod­kiem wyprze­dza­ją­cym współ­cze­sność, zarów­no w zakre­sie badań nauko­wych, jak i dydak­ty­ki. Twór­cy Wydzia­łu traf­nie oce­ni­li, że infor­ma­ty­ka, auto­ma­ty­ka oraz bada­nia ope­ra­cyj­ne będą nośni­ka­mi postę­pu oraz wyznacz­ni­kiem pozio­mu roz­wo­ju cywi­li­za­cji prze­ło­mu XX i XXI wie­ku.

O jako­ści każ­de­go wydzia­łu aka­de­mic­kie­go świad­czy poziom przy­go­to­wa­nia zawo­do­we­go jego absol­wen­tów. Absol­wen­ci Wydzia­łu Cyber­ne­ty­ki dają świa­dec­two swo­jej naj­wyż­szej jako­ści na róż­nych i waż­nych sta­no­wi­skach w kra­ju i na świe­cie. Posta­wa oraz suk­ce­sy zawo­do­we i nauko­we zde­cy­do­wa­nej więk­szo­ści z nich wysta­wia­ją Wydzia­ło­wi wyso­ką oce­nę.   Dzień dzi­siej­szy sta­wia przed kadrą dydak­tycz­no-nauko­wą Wydzia­łu nowe wyzwa­nia i zada­nia. Jed­nym z nich jest kształ­ce­nie, obok kan­dy­da­tów na żoł­nie­rzy zawo­do­wych, stu­den­tów cywil­nych, któ­rych Wydział Cyber­ne­ty­ki zaczął kształ­cić począw­szy od roku aka­de­mic­kie­go 1997/1998, począt­ko­wo w ramach stu­diów nie­sta­cjo­nar­nych (zaocz­nych i wie­czo­ro­wych), a potem tak­że sta­cjo­nar­nych (dzien­nych). Wydział Cyber­ne­ty­ki był w Woj­sko­wej Aka­de­mii Tech­nicz­nej pre­kur­so­rem w tym zakre­sie. Na Wydzia­le Cyber­ne­ty­ki Woj­sko­wej Aka­de­mii Tech­nicz­nej – jako jedy­nej w kra­ju uczel­ni i jed­nej z dwóch euro­pej­skich – ofe­ro­wa­ne jest od 1996 roku kształ­ce­nie na spe­cjal­no­ści kryp­to­lo­gia. Wydział Cyber­ne­ty­ki jest zatem swo­ista kuź­nią „spad­ko­bier­ców” pogrom­ców Enig­my. Powsta­nie Naro­do­we­go Cen­trum Kryp­to­lo­gii oraz stra­te­gia pań­stwa w zakre­sie obro­ny cyber­prze­strze­ni Rzecz­po­spo­li­tej Pol­skiej wyge­ne­ro­wa­ły przed Wydzia­łem Cyber­ne­ty­ki nowe wyzwa­nia, doty­czą­ce kształ­ce­nia kan­dy­da­tów na żoł­nie­rzy zawo­do­wych w zakre­sie kryp­to­lo­gii na potrze­by Naro­do­we­go Cen­trum Kryp­to­lo­gii i Sił Zbroj­nych oraz w zakre­sie sze­ro­ko rozu­mia­ne­go prze­ciw­dzia­ła­nia zagro­że­niom w cyber­prze­strze­ni. Zwią­za­ne jest to nie­ro­ze­rwal­nie z bra­niem udzia­łu w pra­cach nauko­wo-badaw­czych w obsza­rze cyber­prze­strze­ni oraz w pra­cach zwią­za­nych z iden­ty­fi­ka­cją zagro­żeń oraz prze­ciw­dzia­ła­niem zagro­że­niom dla ele­men­tów tele­in­for­ma­tycz­nej infra­struk­tu­ry kry­tycz­nej oraz usłu­gi sie­cio­wych istot­nych z punk­tu widze­nia bez­pie­czeń­stwa i obro­ny pań­stwa. Nale­ży Nad­mie­nić, że Wydział Cyber­ne­ty­ki wpi­sał się zna­ko­mi­cie w ostat­nich pię­ciu latach w ele­ment poli­ty­ki bez­pie­czeń­stwa Sił Zbroj­nych i Pań­stwa poprzez bra­nie udzia­łu w reali­za­cji pro­jek­tów z tego zakre­su oraz sze­ro­ko rozu­mia­ne­go bez­pie­czeń­stwa naro­do­we­go.

STRUKTURA ORGANIZACYJNA WYDZIAŁU
  • Insty­tut Sys­te­mów Infor­ma­tycz­nych
  • Insty­tut Tele­in­for­ma­ty­ki i Auto­ma­ty­ki
  • Insty­tut Mate­ma­ty­ki I Kryp­to­lo­gii
  • Insty­tut Orga­ni­za­cji I Zarzą­dza­nia
OFERTA NAUKOWO-BADAWCZA WYDZIAŁU OBEJMUJE PRACE W OBSZARACH
  • pro­jek­to­wa­nie i uspraw­nia­nie sys­te­mów infor­ma­tycz­nych;
  • mode­lo­wa­nie i symu­la­cja dzia­łań bojo­wych;
  • mode­lo­wa­nie sytu­acji kry­zy­so­wych i kon­flik­tów;
  • pro­jek­to­wa­nie i imple­men­ta­cja sys­te­mów zarzą­dza­nia kry­zy­so­we­go oraz sys­te­mów wcze­sne­go ostrze­ga­nia;
  • pro­jek­to­wa­nie i imple­men­ta­cja sys­te­mów wspo­ma­ga­nia decy­zji;
  • meto­dy pro­jek­to­wa­nia roz­pro­szo­nych sys­te­mów infor­ma­tycz­nych;
  • sys­te­my cza­su rze­czy­wi­ste­go;
  • robo­ty inte­li­gent­ne i widze­nie kom­pu­te­ro­we;
  • sztucz­na inte­li­gen­cja i sys­te­my eks­per­to­we;
  • gra­fi­ka kom­pu­te­ro­wa i sys­te­my rze­czy­wi­sto­ści wir­tu­al­nej;
  • sie­ci kom­pu­te­ro­we;
  • sys­te­my kom­pu­te­ro­we;
  • dia­gno­sty­ka i bez­pie­czeń­stwo sie­ci tele­in­for­ma­tycz­nych;
  • kom­pu­te­ro­we sys­te­my auto­ma­ty­ki i robo­ty­ki;
  • teo­ria ste­ro­wa­nia i teo­ria sys­te­mów;
  • mode­le i meto­dy pro­jek­to­wa­nia sys­te­mów kryp­to­gra­ficz­nych;
  • bada­nia ope­ra­cyj­ne;
  • meto­dy i narzę­dzia ana­li­zy, pro­jek­to­wa­nia i dia­gno­zo­wa­nia sys­te­mów mikro­pro­ce­so­ro­wych
  • obli­cze­nia kwan­to­we;
  • obli­cze­nia rów­no­le­głe i roz­pro­szo­ne;
  • mode­lo­wa­nie nume­rycz­ne.

Wyni­ki badań uzy­ska­ne w wymie­nio­nych obsza­rach znaj­du­ją zasto­so­wa­nie przede wszyst­kim w pra­cach badaw­czo-wdro­że­nio­wych reali­zo­wa­nych przez wydział na rzecz obron­no­ści i bez­pie­czeń­stwa pań­stwa. W wydzia­le dzia­ła akre­dy­to­wa­ne Labo­ra­to­rium Badaw­cze Kryp­to­lo­gii, spe­cja­li­zu­ją­ce się w opra­co­wy­wa­niu i ana­li­zie algo­ryt­mów oraz sys­te­mów kryp­to­gra­ficz­nych. Wydział pro­wa­dzi tak­że cykl szko­leń obję­tych pro­gra­mem Cisco Networ­king Aca­de­my.

wcy​.wat​.edu​.pl

tel. 261 83 94 59

HISTORIA

Histo­ria Wydzia­łu Elek­tro­ni­ki się­ga roku 1951, kie­dy roz­po­czę­ła swo­ją dzia­łal­ność Woj­sko­wa Aka­de­mia Tech­nicz­na. W tam­tym cza­sie w skład nowo­utwo­rzo­nej Uczel­ni wcho­dzi­ło pięć fakul­te­tów. Jed­nym z nich był Fakul­tet Łącz­no­ści, któ­re­go zada­niem było kształ­ce­nie stu­den­tów w zakre­sie sze­ro­ko rozu­mia­nej elek­tro­tech­ni­ki, łącz­no­ści i radio­tech­ni­ki. W skład Fakul­te­tu Łącz­no­ści wcho­dzi­ła m. in. Kate­dra Radio­tech­ni­ki Spe­cjal­nej, zaj­mu­ją­ca się głów­nie tech­ni­ką radio­lo­ka­cyj­ną. W 1955 roku zosta­ła ona prze­kształ­co­na w samo­dziel­ny Fakul­tet Radio­lo­ka­cji. W tym okre­sie koń­czą­cy stu­dia uzy­ski­wa­li tytu­ły inży­nie­ra w spe­cjal­no­ściach: łącz­ność radio­wa, łącz­ność prze­wo­do­wa i radio­tech­ni­ka spe­cjal­na. W roku 1957 w ramach łącze­nia zespo­łów dydak­tycz­nych i nauko­wych pokrew­nych spe­cjal­no­ści połą­czo­no oba te fakul­te­ty. Powsta­ła w ten spo­sób jed­nost­ka orga­ni­za­cyj­na, któ­ra otrzy­ma­ła pier­wot­nie nazwę Fakul­te­tu Radio­lo­ka­cji i Łącz­no­ści, a od roku 1959 – Wydzia­łu Elek­tro­ra­dio­tech­nicz­ne­go.

W począt­ko­wym okre­sie ist­nie­nia WAT głów­ny wysi­łek kadry dydak­tycz­nej ukie­run­ko­wa­ny był na two­rze­nie bazy labo­ra­to­ryj­nej i sprzę­to­wej, dosko­na­le­nie pro­gra­mów stu­diów i orga­ni­za­cji pro­ce­su dydak­tycz­ne­go oraz pod­no­sze­nie kwa­li­fi­ka­cji nauczy­cie­li aka­de­mic­kich. Od 1957 roku roz­po­czę­to reali­za­cję pię­cio­let­nich stu­diów magi­ster­skich i czte­ro­let­nich stu­diów inży­nier­skich.

Na prze­ło­mie lat pięć­dzie­sią­tych i sześć­dzie­sią­tych w związ­ku z roz­wo­jem i moder­ni­za­cją Woj­ska Pol­skie­go i coraz powszech­niej­szym wpro­wa­dza­niem na uzbro­je­nie urzą­dzeń i sys­te­mów elek­tro­nicz­nych Wydział stwo­rzył sil­ną bazę szko­le­nio­wą. Kształ­cił wte­dy inży­nie­rów i magi­strów inży­nie­rów w takich spe­cjal­no­ściach jak: łącz­ność radio­wa, łącz­ność prze­wo­do­wa, orga­ni­za­cja łącz­no­ści (potem sys­te­my łącz­no­ści), radio­tech­nicz­ne urzą­dze­nia arty­le­rii plot, radio­tech­nicz­ne urzą­dze­nia lot­ni­cze oraz mor­skie, lot­ni­cze urzą­dze­nia radio­na­wi­ga­cyj­ne, radio­lo­ka­cyj­ne urzą­dze­nia wojsk radio­tech­nicz­nych, eks­plo­ata­cja rakiet plot, kie­ro­wa­nie rakie­ta­mi plot, osprzęt samo­lo­tów, eks­plo­ata­cja rakiet ope­ra­cyj­no-tak­tycz­nych, eks­plo­ata­cja rakiet lot­ni­czych, maszy­ny mate­ma­tycz­ne, cyber­ne­ty­ka woj­sko­wa.

W roku 1969 Wydział przy­jął ist­nie­ją­cą do dziś nazwę Wydzia­łu Elek­tro­ni­ki. Wydział, jako jeden z pierw­szych w Aka­de­mii, przy­jął struk­tu­rę insty­tu­to­wą (od 1968 roku). W roku 1976 roz­po­czę­to reali­za­cję jed­no­li­tych stu­diów magi­ster­skich. W latach osiem­dzie­sią­tych wpro­wa­dzo­no stu­dia magi­ster­skie dla absol­wen­tów Wyż­szych Szkół Ofi­cer­skich. Od roku 1994 powró­co­no do reali­za­cji czte­ro­let­nich stu­diów inży­nier­skich i pię­cio­let­nich stu­diów magi­ster­skich. Było to zwią­za­ne z reor­ga­ni­za­cją szkol­nic­twa woj­sko­we­go. Wydział prze­jął wte­dy zada­nia roz­wią­zy­wa­nej Wyż­szej Szko­ły Ofi­cer­skiej Wojsk Łącz­no­ści i Wyż­szej Ofi­cer­skiej Szko­ły Radio­tech­nicz­nej.

W związ­ku z kolej­nym eta­pem restruk­tu­ry­za­cji Sił Zbroj­nych RP oraz moder­ni­za­cji szkol­nic­twa woj­sko­we­go z dniem 1 stycz­nia 2003 r. Wydział utra­cił cha­rak­ter woj­sko­wy i przy­jął zasa­dy funk­cjo­no­wa­nia podob­ne do obo­wią­zu­ją­cych w wydzia­łach kra­jo­wych poli­tech­nik cywil­nych. Wydział posia­da akre­dy­ta­cję PKA i KAUT oraz upraw­nie­nia do dok­to­ry­za­cji i habi­li­ta­cji w dwóch dys­cy­pli­nach: Elek­tro­ni­ka i Tele­ko­mu­ni­ka­cja.

STRUKTURA WYDZIAŁU
  • Insty­tut Sys­te­mów Elek­tro­nicz­nych
  • Insty­tut Radio­elek­tro­ni­ki
  • Insty­tut Tele­ko­mu­ni­ka­cji
  • Akre­dy­to­wa­ne Labo­ra­to­rium Kom­pa­ty­bil­no­ści Elek­tro­ma­gne­tycz­nej
OFERTA NAUKOWO-BADAWCZA WYDZIAŁU OBEJMUJE PRACE W OBSZARACH
  • tech­ni­ka rada­ro­wa, cyfro­we prze­twa­rza­nie oraz syn­te­za i kom­pre­sja zło­żo­nych sygna­łów rada­ro­wych;
  • rada­ry z syn­te­ty­zo­wa­ną aper­tu­rą (SAR) oraz rada­ry do pene­tra­cji grun­tu;
  • zauto­ma­ty­zo­wa­ne sys­te­my zarzą­dza­nia infor­ma­cją radio­elek­tro­nicz­ną;
  • sys­te­my roz­po­zna­nia radio­we­go i wal­ki elek­tro­nicz­nej;
  • nowo­cze­sne algo­ryt­my prze­twa­rza­nia sygna­łów w radio­ko­mu­ni­ka­cji oraz cyfro­we prze­twa­rza­nie sygna­łów w sys­te­mach tele­ko­mu­ni­ka­cyj­nych i wal­ce elek­tro­nicz­nej;
  • sys­te­my łącz­no­ści radio­wej nowej gene­ra­cji;
  • sys­te­my ante­no­we i pro­pa­ga­cja fal, ante­ny mikro­pa­sko­we dla tele­fo­nii komór­ko­wej oraz kom­pa­ty­bil­ność elek­tro­ma­gne­tycz­na sys­te­mów;
  • wyko­rzy­sta­nie sate­li­tar­nych sys­te­mów nawi­ga­cji GNSS w sys­te­mach woj­sko­wych i cywil­nych;
  • inte­ro­pe­ra­cyj­ność urzą­dzeń i sys­te­mów łącz­no­ści oraz inży­nie­ria i bez­pie­czeń­stwo sys­te­mów tele­ko­mu­ni­ka­cyj­nych i infor­ma­tycz­nych;
  • ter­mo­gra­fia mikro­fa­lo­wa dla celów medycz­nych i mili­tar­nych;
  • meto­dy i urzą­dze­nia do pomia­rów prze­dzia­łów cza­so­wych z roz­dziel­czo­ścią piko­se­kun­do­wą,
  • uni­wer­sal­ne demo­du­la­to­ry cyfro­we;
  • wypo­sa­że­nie i meto­dy wspie­ra­ją­ce medycz­ne pro­ce­sy dia­gno­sty­ki i reha­bi­li­ta­cji;
  • sys­te­my i prze­twor­ni­ki pomia­ro­we;
  • dia­gno­sty­ka mate­ria­łów i przy­rzą­dów pół­prze­wod­ni­ko­wych;
  • moni­to­ro­wa­nie zagro­żeń hydro­lo­gicz­nych;
  • ukła­dy lokal­ne­go zasi­la­nia elek­trycz­ne­go;
  • elek­tro­nicz­ne sys­te­my ochro­ny osób i mie­nia oraz mul­ti­bio­me­trycz­ne meto­dy uwie­rzy­tel­nia­nia osób.

W Wydzia­le Elek­tro­ni­ki funk­cjo­nu­je Labo­ra­to­rium Kom­pa­ty­bil­no­ści Elek­tro­ma­gne­tycz­nej, speł­nia­ją­ce wyma­ga­nia nor­my PN-EN ISO/IEC 17025 i posia­da­ją­ce akre­dy­ta­cję Pol­skie­go Cen­trum Akre­dy­ta­cji (AB 693) w dzie­dzi­nie badań EMC i tech­ni­ki ante­no­wej oraz Woj­sko­we­go Cen­trum Nor­ma­li­za­cji Jako­ści i Kody­fi­ka­cji w dzie­dzi­nie obron­no­ści i bez­pie­czeń­stwa pań­stwa. Labo­ra­to­rium to wypo­sa­żo­ne jest w komo­rę bez­od­bi­cio­wą oraz urzą­dze­nia pomia­ro­we dzia­ła­ją­ce w paśmie czę­sto­tli­wo­ści od 10 kHz do 20 GHz.

wel​.wat​.edu​.pl

tel. 261 83 90 50

HISTORIA

Wydział Inży­nie­rii Lądo­wej i Geo­de­zji powstał 1 wrze­śnia 2006 na mocy uchwa­ły Sena­tu Woj­sko­wej Aka­de­mii Tech­nicz­nej Nr 63/II/2006 z dnia 18 maja 2006 roku w wyni­ku prze­kształ­ce­nia Wydzia­łu Inży­nie­rii, Che­mii i Fizy­ki Tech­nicz­nej. Nowy Wydział jest histo­rycz­nym spad­ko­bier­cą: Fakul­te­tu Wojsk Inży­nie­ryj­nych (1951), Wydzia­łu Inży­nie­ryj­no-Saper­skie­go Fakul­te­tu Wojsk Pan­cer­nych, Samo­cho­do­wych i Inży­nie­ryj­nych (1958), Wydzia­łu Inży­nie­rii Woj­sko­wej i Geo­de­zji (1962), Wydzia­łu Inży­nie­rii Lądo­wej i Geo­de­zji (1979).

Fakul­tet Wojsk Inży­nie­ryj­nych powstał w 1951 roku. Powo­ła­no go na zapo­trze­bo­wa­nie wojsk inży­nie­ryj­nych i służ­by komu­ni­ka­cji woj­sko­wej. Mie­li być na nim szko­le­ni spe­cja­li­ści inży­nie­ro­wie – dowód­cy, inży­nie­ro­wie – sape­rzy oraz inży­nie­ro­wie – eks­plo­ata­to­rzy sprzę­tu i tech­ni­ki woj­sko­wej. W następ­nych latach Siły Zbroj­ne zwięk­szy­ły zada­nia i roz­sze­rzy­ły zakres potrzeb. Zaczę­to pro­wa­dzić szko­le­nie spe­cja­li­stów dla wojsk lot­ni­czych oraz służ­by inży­nie­ryj­no – budow­la­nej i topo­gra­ficz­nej WP.

Szko­le­nie pro­wa­dzo­no na kil­ku spe­cjal­no­ściach: inży­nie­ria woj­sko­wa (czy­li sape­rzy), insta­la­cje budow­la­ne, elek­tro­ener­ge­ty­ka woj­sko­wa. Pierw­sze lata pra­cy Fakul­te­tu były trud­no. Na kadrę spadł obo­wią­zek przy­go­to­wa­nia od pod­staw całe­go pro­ce­su szko­le­nia oraz bazy szko­le­nio­wej i labo­ra­to­ryj­nej. Dba­no rów­nież o pod­no­sze­nie kwa­li­fi­ka­cji kadry dydak­tycz­nej i inży­nie­ryj­no – tech­nicz­nej.

W 1958 roku Fakul­tet Wojsk Inży­nie­ryj­nych prze­kształ­co­no w Wydział Inży­nie­ryj­no-Saper­ski Fakul­te­tu Wojsk Pan­cer­nych, Samo­cho­do­wych i Inży­nie­ryj­nych. Okres ten cha­rak­te­ry­zo­wał się dyna­micz­nym roz­wo­jem dydak­ty­ki, uru­cha­mia­niem bazy labo­ra­to­ryj­nej, kształ­to­wa­niem nowych spe­cjal­no­ści, two­rze­niem zespo­łów nauko­wo – badaw­czych i dydak­tycz­nych.

Następ­nie, w roku 1962 powsta­je Wydział Inży­nie­rii Woj­sko­wej i Geo­de­zji, któ­ry w roku 1979 prze­kształ­ca się w Wydział Inży­nie­rii Lądo­wej i Geo­de­zji. Utwo­rzo­na struk­tu­ra sprzy­ja­ła two­rze­niu się zespo­łów nauko­wych podej­mu­ją­cych w szer­szym zakre­sie pro­wa­dze­nie prac nauko­wo-badaw­czych zarów­no teo­re­tycz­nych jak i prak­tycz­nych, uży­tecz­nych dla wojsk. Wzrósł poziom kształ­ce­nia i pre­stiż wydzia­łu. Jego struk­tu­ra zmie­ni­ła się. W grud­niu 1994 roku w wyni­ku połą­cze­nia wydzia­łów: Inży­nie­rii Lądo­wej i Geo­de­zji oraz Che­mii i Fizy­ki Tech­nicz­nej powstał Wydział Inży­nie­rii, Che­mii i Fizy­ki Tech­nicz­nej.

Wydział Inży­nie­rii, Che­mii i Fizy­ki Tech­nicz­nej kształ­cił, w ramach stu­diów sta­cjo­nar­nych i nie­sta­cjo­nar­nych, stu­den­tów na kie­run­kach: budow­nic­two, geo­de­zja i kar­to­gra­fia, che­mia, inży­nie­ria mate­ria­ło­wa oraz fizy­ka tech­nicz­na.

Z dniem 1 wrze­śnia 2006 roku po kolej­nej restruk­tu­ry­za­cji wydział przy­jął nazwę Wydzia­łu Inży­nie­rii Lądo­wej i Geo­de­zji.

STRUKTURA WYDZIAŁU
  • Insty­tut Inży­nie­rii Lądo­wej
  • Insty­tut Geo­de­zji
OFERTA NAUKOWO-BADAWCZA WYDZIAŁU OBEJMUJE PRACE W OBSZARACH

Budow­nic­two:

  • budow­nic­two obron­ne i ochron­ne;
  • bada­nia mate­ria­łów, ele­men­tów kon­struk­cyj­nych i kon­struk­cji budow­la­nych;
  • wybu­cho­we wybu­rza­nie obiek­tów budow­la­nych;
  • skła­da­ne kon­struk­cje mosto­we;
  • nawierzch­nie dro­go­we i lot­ni­sko­we;
  • tech­no­lo­gia budo­wy, odbu­do­wy i remon­tów obiek­tów budow­la­nych.

Geo­de­zja i kar­to­gra­fia:

  • geo­de­zyj­ne pomia­ry pod­sta­wo­we;
  • sys­te­my infor­ma­cji geo­gra­ficz­nej i infra­struk­tu­ry geo­in­fro­ma­cyj­ne;
  • foto­gra­me­tria i tele­de­tek­cja;
  • geo­de­zja inży­nie­ryj­na;
  • geo­de­zja sate­li­tar­na;
  • roz­po­zna­nie obra­zo­we;
  • mete­oro­lo­gia
OFERTA BADAŃ I WSPÓŁPRACY NAUKOWEJ OBEJMUJE PRACE BADAWCZE W OBSZARACH

Budow­nic­two:

  • schro­ny woj­sko­we, schro­ny i ukry­cia dla potrzeb ochro­ny lud­no­ści i obro­ny cywil­nej kra­ju;
  • bada­nia doświad­czal­ne i nume­rycz­ne mode­lo­wa­nie mecha­ni­zmu znisz­cze­nia mate­ria­łów, ele­men­tów kon­struk­cyj­nych i kon­struk­cji budow­la­nych pod obcią­że­niem wybu­cho­wym;
  • nowe sys­te­my prze­gród i obiek­tów budow­la­nych o dużej zdol­no­ści do pochła­nia­nia ener­gii ude­rze­nia i wybu­chu;
  • bada­nia doświad­czal­ne i nume­rycz­ne mode­lo­wa­nie wzmac­nia­nia grun­tów pod obcią­że­niem wybu­cho­wym;
  • mode­lo­wa­nie dyna­micz­nej inte­rak­cji obiek­tu budow­la­ne­go z grun­tem;
  • opty­ma­li­za­cja izo­la­cji ter­micz­nej i bada­nia ener­go­osz­częd­no­ści budyn­ków;
  • kon­struk­cje skła­da­ne mosto­we oraz nawierzch­ni dro­go­wych i lot­ni­sko­wych;
  • iden­ty­fi­ka­cja zagro­żeń funk­cjo­no­wa­nia i oce­na pro­ce­su eks­plo­ata­cji infra­struk­tu­ry trans­por­to­wej;
  • sys­te­my eks­perc­kie oce­ny trwa­ło­ści obiek­tów budow­la­nych;
  • bada­nie odpor­no­ści infra­struk­tu­ry budow­la­nej i trans­por­to­wej w sytu­acjach kry­zy­so­wych;
  • bada­nie roz­wią­zań kon­struk­cyj­nych i tech­no­lo­gicz­no-mate­ria­ło­wych do szyb­kiej budo­wy, odbu­do­wy i remon­tów obiek­tów budow­la­nych i budow­li spe­cjal­nych w sytu­acjach kry­zy­so­wych.

Geo­de­zja i kar­to­gra­fia:

  • bada­nie prze­miesz­czeń i odkształ­ceń;
  • pro­jek­to­wa­nie osnów geo­de­zyj­nych i foto­gra­me­trycz­nych;
  • udział w reali­za­cji mię­dzy­na­ro­do­we­go Trak­ta­tu „Open Skies”
  • opra­co­wa­nia foto­gra­me­trycz­ne z niskie­go puła­pu;
  • pro­jek­to­wa­nie i wdra­ża­nie sys­te­mów infor­ma­cji prze­strzen­nej dla potrzeb kom­plek­so­we­go zarzą­dza­nia w jed­nost­kach admi­ni­stra­cji pań­stwo­wej, w tym sys­te­mów do zarzą­dza­nia nie­ru­cho­mo­ścia­mi;
  • ana­li­zy tere­nu z wyko­rzy­sta­niem zobra­zo­wań lot­ni­czych i sate­li­tar­nych oraz NMT;
  • sys­te­my roz­po­zna­nia opto­elek­tro­nicz­ne­go;
  • inwen­ta­ry­za­cja archi­tek­to­nicz­na meto­da­mi foto­gra­me­trii naziem­nej bli­skie­go zasię­gu;
  • foto­gra­me­trycz­ne opra­co­wa­nia zobra­zo­wań lot­ni­czych i sate­li­tar­nych;
  • wyko­rzy­sta­nie naziem­ne­go ska­nin­gu lase­ro­we­go do opra­co­wań foto­gra­me­trycz­nych;
  • tele­de­tek­cyj­ne meto­dy bada­nia śro­do­wi­ska natu­ral­ne­go, w tym pro­pa­ga­cji zanie­czysz­czeń;
  • opra­co­wa­nia obser­wa­cji sate­li­tar­nych GNSS;
  • moni­to­ro­wa­nie pra­cy sta­cji refe­ren­cyj­nych GPS i ana­li­zy zakłó­ceń w sys­te­mach nawi­ga­cyj­nych;
  • sta­cje refe­ren­cyj­ne GNSS;
  • apli­ka­cje sys­te­mu ASG-EUPOS;
  • apli­ka­cje mode­lu mezo­ska­lo­we­go COAMPS i WRF;
  • geo­de­zyj­ne wyko­rzy­sta­nie pomia­rów SLR i VLBI;
  • chro­no­me­traż i dys­try­bu­cja cza­su w sys­te­mach pomia­ro­wych;
  • nume­rycz­ne mode­lo­wa­nie i pro­gno­zo­wa­nie pogo­dy oraz mode­lo­wa­nie zja­wisk pogo­do­wych ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem nie­bez­piecz­nych zja­wisk pogo­do­wych;
  • tele­de­tek­cyj­ne bada­nie atmos­fe­ry do reali­za­cji zabez­pie­cze­nia mete­oro­lo­gicz­ne­go;
  • bada­nie wła­ści­wo­ści i para­me­try­za­cji nume­rycz­nych mezo­ska­lo­wych mode­li pro­gnoz pogo­dy;
  • meto­dy dia­gno­zo­wa­nia i pro­gno­zo­wa­nia warun­ków wystę­po­wa­nia nie­bez­piecz­nych zja­wisk atmos­fe­rycz­nych.

wig​.wat​.edu​.pl

tel. 261 83 90 76

HISTORIA

Wydział Logi­sty­ki jest kon­ty­nu­ato­rem tra­dy­cji i dorob­ku Insty­tu­tu Sys­te­mów Zabez­pie­cze­nia Tech­nicz­ne­go Wojsk, powo­ła­ne­go 15 grud­nia 1974 roku. Insty­tut prze­jął rolę koor­dy­na­to­ra szko­le­nia tak­tycz­no-tech­nicz­ne­go w WAT oraz orga­ni­za­to­ra i głów­ne­go reali­za­to­ra kształ­ce­nia pody­plo­mo­we­go i szko­le­nia kur­so­we­go kie­row­ni­czej kadry tech­nicz­nej Sił Zbroj­nych WP.

Oprócz zadań dydak­tycz­nych Insty­tut zaj­mo­wał się two­rze­niem meto­do­lo­gii badań sys­te­mów zabez­pie­cze­nia tech­nicz­ne­go oraz roz­wią­zy­wa­niem pro­ble­mów prak­tycz­nych zgła­sza­nych przez woj­ska. Głów­ny wysi­łek nauko­wy został skon­cen­tro­wa­ny na zagad­nie­niach kie­ro­wa­nia służ­ba­mi tech­nicz­ny­mi na szcze­blach tak­tycz­nych.

Restruk­tu­ry­za­cja sił zbroj­nych – posta­wi­ła przed Insty­tu­tem zada­nia w dzie­dzi­nie grun­tow­nej prze­bu­do­wy pro­gra­mów naucza­nia i prze­kształ­ce­nia dotych­cza­so­we­go blo­ku przed­mio­tów tak­tycz­no-tech­nicz­nych w obszar kształ­ce­nia tak­tycz­no-logi­stycz­ne­go. W prak­ty­ce zaowo­co­wa­ło to zapro­po­no­wa­niem i reali­za­cją nowych kie­run­ków dzia­łal­no­ści nauko­wo-badaw­czej oraz roz­sze­rze­nie dotych­cza­so­wych form kształ­ce­nia w posta­ci kur­sów i stu­diów pody­plo­mo­wych.

Powyż­sze zada­nia spo­wo­do­wa­ły koniecz­ność prze­kształ­ce­nia w 1993 roku Insty­tu­tu Sys­te­mów Zabez­pie­cze­nia Tech­nicz­ne­go Wojsk w Insty­tut Logi­sty­ki. Kolej­ne istot­ne zmia­ny w funk­cjo­no­wa­niu Insty­tu­tu mia­ły miej­sce w 1998 roku. Insty­tut Logi­sty­ki WAT we współ­pra­cy z Biu­rem Woj­sko­wej Służ­by Nor­ma­li­za­cyj­nej (BWSN) roz­po­czął reali­za­cję stu­diów pody­plo­mo­wych i kur­sów spe­cja­li­stycz­nych z zakre­su nor­ma­li­za­cji, sys­te­mów zapew­nie­nia jako­ści i kody­fi­ka­cji, co spo­wo­do­wa­ło istot­ne roz­sze­rze­nie jego obsza­ru dzia­łal­no­ści dydak­tycz­nej.

Ogó­łem w latach 1975 – 2002 w Insty­tu­cie prze­pro­wa­dzo­no 140 stu­diów i kur­sów pody­plo­mo­wych, w któ­rych uczest­ni­czy­ło ponad 2200 słu­cha­czy. Kolej­ne zmia­ny przy­niósł rok 2003. Z dniem 1 stycz­nia 2003 nastą­pi­ła zmia­na w pod­po­rząd­ko­wa­niu Insty­tu­tu. Dotych­cza­so­wy Insty­tut Logi­sty­ki został prze­mia­no­wa­ny na Insty­tut Auto­ma­ty­za­cji Sys­te­mów Dowo­dze­nia i Logi­sty­ki i stał się jed­nym z trzech insty­tu­tów nowo utwo­rzo­ne­go Wydzia­łu Tech­ni­ki Woj­sko­wej. W roku 2004 zaszły kolej­ne zmia­ny w struk­tu­rze orga­ni­za­cyj­nej, pole­ga­ją cena prze­kształ­ce­niu w Insty­tut Logi­sty­ki Sys­te­mów Dowo­dze­nia i Wspar­cia.

W grud­niu 2006 Insty­tut został mery­to­rycz­nie pod­po­rząd­ko­wa­ny Wydzia­ło­wi Mecha­nicz­ne­mu i funk­cjo­no­wał jako Kate­dra Logi­sty­ki. Od 1 wrze­śnia 2012 roku na bazie Kate­dry Logi­sty­ki utwo­rzo­no Insty­tut Logi­sty­ki Wydzia­łu Mecha­nicz­ne­go, któ­re­go dyrek­to­rem został mia­no­wa­ny dr hab. inż. Marian Brze­ziń­ski, pro­fe­sor WAT. Z dniem 1 wrze­śnia 2014 roku Insty­tut Logi­sty­ki został prze­kształ­co­ny w Wydział Logi­sty­ki. Pierw­szym dzie­ka­nem nowo powsta­łe­go wydzia­łu został dr hab. Julian Maj, pro­fe­sor WAT.

STRUKTURA WYDZIAŁU
  • Insty­tut Logi­sty­ki
  • Insty­tut Sys­te­mów Bez­pie­czeń­stwa i Obron­no­ści
  • Cen­trum Cer­ty­fi­ka­cji Jako­ści
OFERTA NAUKOWO-BADAWCZA WYDZIAŁU OBEJMUJE PRACE W OBSZARACH

Logi­sty­ki woj­sko­wej:

  • mode­lo­wa­nie woj­sko­wych sys­te­mów logi­stycz­nych SZ RP;
  • pra­ce ana­li­tycz­ne doty­czą­ce cyklu życia wyrobu/systemu;
  • opra­co­wy­wa­nie zało­żeń kon­cep­cyj­nych, ana­liz i eks­per­tyz w zakre­sie sys­te­mu pozy­ski­wa­nia sprzę­tu woj­sko­we­go;
  • opi­nio­wa­nie pro­jek­tów doku­men­tów doty­czą­cych wspar­cia przez pań­stwo gospo­da­rza oraz współ­pra­cy cywil­no-woj­sko­wej;
  • spra­woz­daw­czość logi­stycz­na w ukła­dzie naro­do­wym i sojusz­ni­czym (NATO LogRep).

Logi­sty­ki przed­się­biorstw:

  • pro­jek­to­wa­nie pro­ce­sów logi­stycz­nych;
  • har­mo­no­gra­mo­wa­nie dostaw w przed­się­bior­stwie;
  • pro­jek­to­wa­nie i oce­na efek­tyw­no­ści sys­te­mów logi­stycz­nych;
  • pro­jek­to­wa­nie i wypo­sa­że­nie obiek­tów logi­stycz­nych;
  • mode­lo­wa­nie sys­te­mów i pro­ce­sów logi­stycz­nych;
  • kon­fi­gu­ro­wa­nie sie­ci logi­stycz­nych.

Bez­pie­czeń­stwa i obron­no­ści pań­stwa:

  • funk­cjo­no­wa­nie i koor­dy­na­cja sys­te­mu obron­ne­go pań­stwa w cza­sie poko­ju, kry­zy­su i woj­ny;
  • dosko­na­le­nie sys­te­mów zarzą­dza­nia obron­no­ścią pań­stwa;
  • poli­ty­ka zagra­nicz­na i stra­te­gia bez­pie­czeń­stwa naro­do­we­go;
  • funk­cjo­no­wa­nie, wyszko­le­nie i zaawan­so­wa­nie tech­no­lo­gicz­ne sił zbroj­nych;
  • wewnętrz­ne i zewnętrz­ne zagro­że­nia mili­tar­ne pań­stwa;
  • funk­cjo­no­wa­nie pań­stwa w soju­szach poli­tycz­no-mili­tar­nych;
  • roz­wój poten­cja­łu gospo­dar­cze­go i prze­my­słu obron­ne­go;
  • gospo­dar­ka naro­do­wa w cza­sie kry­zy­su i woj­ny;
  • zarzą­dza­nie w sytu­acjach kry­zy­so­wych i ochro­na infra­struk­tu­ry kry­tycz­nej;
  • logi­sty­ka kry­zy­so­wa;
  • ochro­na cyber­prze­strze­ni w obron­no­ści;
  • eko­lo­gia spo­łecz­na w sytu­acjach kry­zy­su i woj­ny;
  • współ­pra­ca cywil­no-woj­sko­wa;
  • insty­tu­cje obro­ny i ochro­ny pań­stwa;
  • pod­mio­ty wspo­ma­ga­ją­ce sys­tem obron­ny pań­stwa.
OFERTA CENTRUM CERTYFIKACJI JAKOŚCI
  • cer­ty­fi­ka­cja na zgod­ność z doku­men­ta­mi stan­da­ry­za­cyj­ny­mi NATO, w tym AQAP w ramach zadań zle­ca­nych przez MON;
  • cer­ty­fi­ka­cja sys­te­mów: zarzą­dza­nia jako­ścią (QMS), zarzą­dza­nia śro­do­wi­skiem (EMS), zarzą­dza­nia bez­pie­czeń­stwem infor­ma­cji (ISMS), zarzą­dza­nia bez­pie­czeń­stwem i higie­ną pra­cy (BHP) i (OHSAS), zarzą­dza­nia bez­pie­czeń­stwem żyw­no­ści (FSMS); zarzą­dza­nia cią­gło­ścią dzia­ła­nia (BCMS); zarzą­dza­nia ener­gią (SZE), zapo­bie­ga­nia ryzy­kom korup­cyj­nym (SZRK);
  • cer­ty­fi­ka­cja wewnętrz­ne­go sys­te­mu kon­tro­li (WSK);
  • cer­ty­fi­ka­cja sys­te­mu zarzą­dza­nia jako­ścią wg sche­ma­tu QSCS (IACS);
  • wery­fi­ka­cja EMAS;
  • szko­le­nia w powyż­szym zakre­sie.

wlo​.wat​.edu​.pl

tel. 261 83 79 18

HISTORIA

Wydział Mecha­nicz­ny powstał na prze­ło­mie 1959/1960 roku w rezul­ta­cie połą­cze­nia mię­dzy inny­mi: Fakul­te­tu Wojsk Pan­cer­nych i Samo­cho­do­wych, Fakul­te­tu Wojsk Lot­ni­czych oraz Kate­dry Maszyn Inży­nie­ryj­nych, wydzie­lo­nej z Fakul­te­tu Wojsk Inży­nie­ryj­nych. Osią­gnię­ty w fakul­te­tach sto­pień roz­wo­ju kadry nauko­wo-dydak­tycz­nej oraz zbu­do­wa­na baza labo­ra­to­ryj­na umoż­li­wi­ły powo­ła­nie Wydzia­łu Mecha­nicz­ne­go, któ­ry w korzyst­ny spo­sób objął orga­ni­za­cyj­nie cało­kształt dzia­łal­no­ści i spe­cjal­no­ści mecha­nicz­nych. W począt­ko­wym okre­sie struk­tu­ra orga­ni­za­cyj­na Wydzia­łu Mecha­nicz­ne­go skła­da­ła się z pięt­na­stu Katedr.

W latach 196768 ist­nia­ły już dwa insty­tu­ty: Insty­tut Pojaz­dów Mecha­nicz­nych i Maszyn Robo­czych oraz Insty­tut Tech­ni­ki Lot­ni­czej. W 1971 roku powstał Insty­tut Eks­plo­ata­cji Pojaz­dów Mecha­nicz­nych, a w 1974 Insty­tut Maszyn Robo­czych. W 1990 roku Insty­tut Tech­ni­ki Lot­ni­czej został prze­nie­sio­ny do nowo two­rzo­ne­go Wydzia­łu Uzbro­je­nia i Lot­nic­twa, obec­nie Mecha­tro­ni­ki i Lot­nic­twa. W 1998 roku doko­na­no w całej uczel­ni aktu­ali­za­cji pla­nów stu­diów i pro­gra­mów naucza­nia, któ­rej celem było dosto­so­wa­nie tych pro­gra­mów kształ­ce­nia do wymo­gów MEN i FEANI oraz do nowych potrzeb woj­ska, wyni­ka­ją­cych mię­dzy inny­mi z pla­nów wstą­pie­nia Pol­ski do NATO.

Dzia­łal­ność nauko­wo-badaw­cza zaczę­ła się rów­no­le­gle z powsta­niem fakul­te­tów i komó­rek dydak­tycz­no-nauko­wych. Pra­ce nauko­we w okre­sie do 1959 roku mia­ły cha­rak­ter roz­po­znaw­czy, słu­żą­cy orga­ni­za­cji zespo­łów i sta­no­wisk badaw­czych, nie­zbęd­nych dla roz­wo­ju kadry dydak­tycz­no-nauko­wej. Utwo­rze­nie Wydzia­łu Mecha­nicz­ne­go oraz dobre przy­go­to­wa­nie kadry dydak­tycz­nej do pra­cy nauko­wej, umoż­li­wi­ło w latach 60-tych nawią­za­nie współ­pra­cy z prze­my­słem moto­ry­za­cyj­nym i maszyn budow­la­nych oraz prze­my­słem lot­ni­czym, co zaowo­co­wa­ło roz­bu­do­wą bazy badaw­czej. Zbu­do­wa­no aero­dy­na­micz­ny tunel nad­dźwię­ko­wy i labo­ra­to­rium osprzę­tu lot­ni­cze­go, hamow­nie zespo­łów maszyn robo­czych, komo­rę ter­mo­kli­ma­tycz­ną i niskich tem­pe­ra­tur. W koń­cu lat 60-tych i na począt­ku 70-tych kate­dry, a póź­niej insty­tu­ty ukie­run­ko­wa­ły swo­ją pod­sta­wo­wą dzia­łal­ność nauko­wo-badaw­czą i spe­cja­li­zo­wa­ły się w pod­ję­tej tema­ty­ce przez wie­le następ­nych lat.

Lata 2000 ‑2013 obfi­tu­ją we współ­pra­cy z zagra­nicz­ny­mi ośrod­ka­mi nauko­wy­mi (np. z Uni­ver­si­ty of Shef­field, z Uni­ver­si­ty of Vater­loo), gdzie kadra Wydzia­łu odby­wa sta­że nauko­we i prak­ty­ki.

STRUKTURA WYDZIAŁU
OFERTA NAUKOWO-BADAWCZA WYDZIAŁU OBEJMUJE PRACE W OBSZARACH
  • pro­jek­to­wa­nie i testo­wa­nie plat­form bez­za­ło­go­wych i robo­tów ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem sys­te­mów tele­ope­ra­cji i zdal­ne­go ste­ro­wa­nia oraz mobil­no­ści, mani­pu­la­to­rów i osprzę­tów robo­czych;
  • pro­jek­to­wa­nie i testo­wa­nie maszyn i pojaz­dów wyso­kiej oraz eks­tre­mal­nej mobil­no­ści;
  • pro­jek­to­wa­nie sys­te­mów napę­du i ste­ro­wa­nia w tech­no­lo­gii CAN-bus;
  • mode­lo­wa­nie, pro­jek­to­wa­nie, moder­ni­za­cja oraz bada­nia maszyn robo­czych (inży­nie­ryj­nych) ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem hydro­sta­tycz­nych i hydro­ki­ne­tycz­nych ukła­dów napę­do­wych, ich auto­ma­ty­ta­cjii ste­ro­wa­nia oraz pra­cy w skraj­nych warun­kach kli­ma­tycz­nych;
  • bada­nia tri­bo­lo­gicz­ne wytrzy­ma­ło­ści zmę­cze­nio­wej nowych mate­ria­łów kon­struk­cyj­nych ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem zja­wisk w nich zacho­dzą­cych oraz lase­ro­wych metod obrób­ki war­stwy wierzch­niej;
  • bada­nia zja­wisk dyna­micz­nych w warun­kach impul­so­we­go obcią­że­nia wyso­ko­ener­ge­tycz­ne­go zaawan­so­wa­nych mate­ria­łów kon­struk­cyj­nych;
  • bada­nia, moder­ni­za­cja i dosko­na­le­nie kon­struk­cji wozów bojo­wych i środ­ków trans­por­tu koło­we­go oraz urzą­dzeń do maga­zy­no­wa­nia, trans­por­to­wa­nia i dys­try­bu­cji pro­duk­tów naf­to­wych i paliw alter­na­tyw­nych, roz­wo­ju sys­te­mów ich eks­plo­ata­cji i napraw, z uwzględ­nie­niem potrzeb eko­lo­gii;
  • bada­nia pojaz­dów w ujem­nej tem­pe­ra­tu­rze, bada­nia sil­ni­ków o spa­la­niu wewnętrz­nym i hybry­do­wych ukła­dów napę­do­wych, zasto­so­wa­nie ogniw pali­wo­wych, jak rów­nież sys­te­mów ste­ro­wa­nia nimi;
  • pro­jek­to­wa­nie, bada­nia eks­pe­ry­men­tal­ne i mode­lo­wa­nie nume­rycz­ne kon­struk­cji ochron­nych przed poci­ska­mi kine­tycz­ny­mi i kumu­la­cyj­ny­mi, osłon i pakie­tów ener­go­chłon­nych obcią­żo­nych falą ude­rze­nio­wą wybu­chu min AT i urzą­dzeń IED, bro­ni strze­lec­kiej oraz kami­ze­lek ochron­nych;
  • pra­ce kon­cep­cyj­ne, pro­jek­to­wa­nie, bada­nia eks­pe­ry­men­tal­ne, mode­lo­wa­nie nume­rycz­ne i symu­la­cje zło­żo­nych kon­struk­cji inży­nier­skich i pojaz­dów;
  • zaawan­so­wa­ne bada­nia nume­rycz­ne i eks­pe­ry­men­tal­ne, sta­tycz­ne i dyna­micz­ne, w tym testy zde­rze­nio­we, tech­no­lo­gie łącze­nia ele­men­tów, ener­go­chłon­ność mate­ria­łów i struk­tur;
  • pra­ce badaw­czo – roz­wo­jo­we w zakre­sie nowych tech­no­lo­gii ener­ge­tycz­nych (wydo­by­cie gazu łup­ko­we­go, odme­ta­no­wa­nie złóż węglo­wych, pozy­ski­wa­nie ener­gii geo­ter­mal­nej oraz geo­plu­to­nicz­nej);
  • bada­nia wła­ści­wo­ści mecha­nicz­nych i mode­lo­wa­nie nume­rycz­ne zaawan­so­wa­nych mate­ria­łów;
  • inży­nie­ria bio­me­dycz­na i para­bio­me­dycz­na.

W Wydzia­le Mecha­nicz­nym funk­cjo­nu­je akre­dy­to­wa­ne przez Pol­skie Cen­trum Akre­dy­ta­cji labo­ra­to­rium badaw­cze nr AB 733, któ­re pro­wa­dzi bada­nia kli­ma­tycz­ne, sil­ni­ków spa­li­no­wych, pojaz­dów mecha­nicz­nych i pły­nów eks­plo­ata­cyj­nych.

www​.wme​.wat​.edu​.pl
tel. 261 83 91 40

HISTORIA

Powsta­nie Wydzia­łu zwią­za­ne było z moder­ni­za­cją Sił Zbroj­nych, w szcze­gól­no­ści z wpro­wa­dze­niem pod koniec lat pięć­dzie­sią­tych tech­ni­ki rakie­to­wej. Dzia­łal­ność nauko­wo-badaw­cza i dydak­tycz­na roz­po­czę­ła się w 1961 r. jako Oddzia­łu Uzbro­je­nia Rakie­to­we­go WAT, prze­kształ­co­ne­go w 1968r. w Wydział Elek­tro­me­cha­nicz­ny Uzbro­je­nia Rakie­to­we­go. Po prze­ję­ciu kształ­ce­nia w zakre­sie uzbro­je­nia kla­sycz­ne­go w 1971 r. zatwier­dzo­no nową nazwę – Wydział Elek­tro­me­cha­nicz­ny. Z dniem 15 listo­pa­da 1994 r. Wydział Elek­tro­me­cha­nicz­ny prze­kształ­co­no w Wydział Uzbro­je­nia i Lot­nic­twa. Two­rząc Wydział Uzbro­je­nia i Lot­nic­twa, mie­sza­ną struk­tu­rę insty­tu­to­wo-kate­dral­ną zastą­pio­no struk­tu­rą insty­tu­to­wą.
W wyni­ku restruk­tu­ry­za­cji WAT z począt­kiem 2003 roku Wydział zmie­nił swo­ją eta­to­wą struk­tu­rę na cywil­ną i przy­brał nazwę Wydział Mecha­tro­ni­ki. W roku 2012 Wydział przy­brał swo­ją obec­ną nazwę Wydział Mecha­tro­ni­ki i Lot­nic­twa.

Wydział ofe­ru­je inter­dy­scy­pli­nar­ne wykształ­ce­nie tech­nicz­ne z naci­skiem na umie­jęt­no­ści absol­wen­tów w zakre­sie wszech­stron­ne­go wyko­rzy­sta­nia metod kom­pu­te­ro­wych w dzia­łal­no­ści inży­nier­skiej. Wydział posia­da wyso­ko kwa­li­fi­ko­wa­ną kadrę nauko­wą. Zatrud­nia mię­dzy innymi12 pro­fe­so­rów, 14 dok­to­rów habi­li­to­wa­nych oraz 51 dok­to­rów nauk tech­nicz­nych. Rada Wydzia­łu posia­da upraw­nie­nia do nada­wa­nia stop­ni nauko­wych dok­to­ra i dok­to­ra habi­li­to­wa­ne­go w dzie­dzi­nie nauk tech­nicz­nych w zakre­sie dys­cy­pli­ny mecha­ni­ka oraz wnio­sko­wa­nia o nada­nie tytu­łu pro­fe­so­ra.
Zakres badań nauko­wych wydzia­łu ukie­run­ko­wa­ny jest głów­nie na potrze­by obron­no­ści i obej­mu­je pro­ble­my, któ­re są obiek­tem zain­te­re­so­wa­nia zarów­no Sił Zbroj­nych RP, jak i tere­no­wych orga­nów samo­rzą­do­wych oraz pod­mio­tów gospo­dar­czych.

Pra­cow­ni­cy Wydzia­łu i stu­den­ci zaj­mu­ją się bada­nia­mi w zakre­sie mecha­ni­ki, elek­tro­ni­ki oraz budo­wy i eks­plo­ata­cji maszyn, a tak­że wyko­nu­ją sze­reg prac nauko­wo – badaw­czych i usłu­go­wych na potrze­by woj­ska i prze­my­słu obron­ne­go – współ­pra­cu­jąc z wie­lo­ma cywil­ny­mi i woj­sko­wy­mi uczel­nia­mi i insty­tu­ta­mi nauko­wo – badaw­czy­mi. Pra­cow­ni­cy nauko­wi wydzia­łu pro­wa­dzą­cy te bada­nia to jed­no­cze­śnie nauczy­cie­le aka­de­mic­cy pro­wa­dzą­cy przed­mio­ty w ramach trzech kie­run­ków stu­diów: mecha­tro­ni­ki, lot­nic­twa i kosmo­nau­ty­ki oraz inży­nie­rii bez­pie­czeń­stwa. Wydział dys­po­nu­je dobrze wypo­sa­żo­ny­mi sala­mi wykła­do­wy­mi, nowo­cze­sny­mi labo­ra­to­ria­mi, pra­cow­nia­mi dydak­tycz­ny­mi i nauko­wy­mi wypo­sa­żo­ny­mi w uni­kal­ną apa­ra­tu­rę i urzą­dze­nia badaw­cze. Na doro­bek Wydzia­łu skła­da się wie­le osią­gnięć nauko­wych w posta­ci wdro­żeń nowych kie­run­ków, metod, tech­no­lo­gii, paten­tów i zgło­szeń mają­cych zasto­so­wa­nie w prze­my­śle cywil­nym i woj­sku. Dzia­łal­ność nauko­wa pra­cow­ni­ków Wydzia­łu jest pre­zen­to­wa­na w for­mie publi­ka­cji nauko­wych i na kon­fe­ren­cjach. W każ­dym roku wyda­wa­nych jest śred­nio 160 publi­ka­cji, w tym: ory­gi­nal­nych ok. 80, mono­gra­fii 1 – 2, prze­glą­do­wych 30 i oko­ło 50 refe­ra­tów (wygło­szo­nych) publi­ko­wa­nych w mate­ria­łach kon­fe­ren­cyj­nych.

STRUKTURA WYDZIAŁU
OFERTA NAUKOWO-BADAWCZA WYDZIAŁU OBEJMUJE PRACE W OBSZARACH
  • robo­ty­ka, mecha­ni­ka, auto­ma­ty­ka, teo­ria ste­ro­wa­nia, tech­ni­ka mikro­pro­ce­so­ro­wa;
  • ana­li­za, pro­gra­mo­wa­nie i kon­struk­cja urzą­dzeń mecha­tro­nicz­nych na potrze­by zasto­so­wań mili­tar­nych i prze­my­sło­wych;
  • teo­ria napro­wa­dza­nia rakiet prze­ciw­lot­ni­czych;
  • radio­lo­ka­cyj­ne i tele­wi­zyj­ne ukła­dy okre­śla­nia współ­rzęd­nych celów i rakiet;
  • cyfro­wa fil­tra­cja sygna­łów;
  • sys­te­my prze­twa­rza­nia i ste­ro­wa­nia w cza­sie rze­czy­wi­stym;
  • pro­jek­to­wa­nie urzą­dzeń mikro­fa­lo­wych i pro­ce­so­rów sygna­ło­wych;
  • kom­plek­so­we bada­nia doświad­czal­ne wła­ści­wo­ści ener­ge­tycz­no-bali­stycz­nych sta­łych mate­ria­łów mio­ta­ją­cych i paliw rakie­to­wych;
  • bada­nia i mode­lo­wa­nie zja­wisk bali­sty­ki wewnętrz­nej, przej­ścio­wej, zewnętrz­nej i koń­co­wej;
  • bada­nia nume­rycz­ne pro­pa­ga­cji i oddzia­ły­wa­nia ude­rze­nio­wej fali podmu­chu;
  • pro­jek­to­wa­nie nowych sys­te­mów uzbro­je­nia kla­sycz­ne­go (strze­lec­kie­go i arty­le­ryj­skie­go) oraz nowych wzo­rów amu­ni­cji, uwzględ­nia­ją­cych wyma­ga­nia współ­cze­sne­go pola wal­ki i ochro­ny śro­do­wi­ska;
  • bada­nia wła­ści­wo­ści tak­tycz­no-tech­nicz­nych i eks­plo­ata­cyj­nych bro­ni i amu­ni­cji;
  • tech­no­lo­gie wytwór­cze ele­men­tów pro­du­ko­wa­nych meto­dą meta­lur­gii prosz­ków;
  • ana­li­za zja­wisk zacho­dzą­cych w mate­ria­łach pod­da­wa­nych odkształ­ce­niom uda­ro­wym;
  • bada­nie trwa­ło­ści ele­men­tów uzbro­je­nia, pro­gno­zo­wa­nie sta­nu oraz zarzą­dza­nie pro­ce­sem eks­plo­ata­cji urzą­dzeń i sys­te­mów tech­nicz­nych;
  • ter­mo­dy­na­mi­ka tech­nicz­na, metro­lo­gia ciepl­na;
  • bada­nia wła­ści­wo­ści ter­mo­fi­zycz­nych mate­ria­łów;
  • mode­lo­wa­nie mate­ma­tycz­ne zja­wisk wymia­ny cie­pła i masy;
  • inży­nie­ria mate­ria­ło­wa w zakre­sie wła­ści­wo­ści ter­mo­fi­zycz­nych mate­ria­łów;
  • kom­pu­te­ro­we wspo­ma­ga­nie pro­ce­su pomia­rów;
  • zagad­nie­nia odwrot­ne doty­czą­ce esty­ma­cji para­me­trów ter­mo­fi­zycz­nych ciał sta­łych;
  • aero­dy­na­mi­ka obiek­tów naziem­nych i obiek­tów lata­ją­cych;
  • dyna­mi­ka ruchu obiek­tów lata­ją­cych;
  • bada­nia wpły­wu oblo­dze­nia na cha­rak­te­ry­sty­ki aero­dy­na­micz­ne i bez­pie­czeń­stwo lotów stat­ków powietrz­nych;
  • pro­jek­to­wa­nie stat­ków powietrz­nych;
  • zin­te­gro­wa­ne mode­lo­wa­nie struk­tu­ral­ne i aero­dy­na­micz­ne aero­sprę­ży­stych ukła­dów nośnych;
  • oce­na wytrzy­ma­ło­ści, trwa­ło­ści i bez­pie­czeń­stwa pra­cy uszko­dzo­nych ele­men­tów kon­struk­cyj­nych;
  • bada­nia pro­ce­sów eks­plo­ata­cji sys­te­mów tech­nicz­nych w aspek­cie ich nie­za­wod­no­ści, efek­tyw­no­ści i bez­pie­czeń­stwa;
  • mode­lo­wa­nie dyna­mi­ki wydzie­le­nia ener­gii i prze­pły­wu nie­jed­no­rod­nych fizycz­nie ośrod­ków wyso­ko­ener­ge­tycz­nych w zakre­sie pro­gno­zo­wa­nia zagro­żeń bez­pie­czeń­stwa.

www​.wml​.wat​.edu​.pl

tel. 261 83 76 01

HISTORIA

Wydział Nowych Tech­no­lo­gii i Che­mii wywo­dzi się z jed­ne­go z czte­rech wydzia­łów utwo­rzo­nych w 1959 roku, mia­no­wi­cie z Wydzia­łu Che­mii Woj­sko­wej. Two­rzy­ły go trzy kate­dry ogól­no­aka­de­mic­kie: Fizy­ki Ogól­nej, Mate­ma­ty­ki Wyż­szej i Che­mii Pod­sta­wo­wej oraz nowo powo­ła­nej – Kate­dry Obro­ny Prze­ciw­ato­mo­wej z wyłą­czo­ne­go z Kate­dry Mate­ria­łów Wybu­cho­wych i Obro­ny Prze­ciw­che­micz­nej byłe­go Fakul­te­tu Arty­le­ryj­sko-Tech­nicz­ne­go.

Utwo­rze­nie, z ini­cja­ty­wy gen. prof. Syl­we­stra Kali­skie­go, nowe­go kie­run­ku stu­diów – fizy­ki tech­nicz­nej (1962 r.), spo­wo­do­wa­ło zmia­nę nazwy na Wydział Che­mii i Fizy­ki Tech­nicz­nej. Do Wydzia­łu włą­czo­no nowo utwo­rzo­ne kate­dry: Tech­nicz­nych Zasto­so­wań Fizy­ki, Elek­tro­ni­ki Cia­ła Sta­łe­go, Pod­staw Mecha­ni­ki i Fizy­ki Tech­nicz­nej. W 1973 roku utwo­rzo­no eta­to­we insty­tu­ty. Wraz z roz­wo­jem kadry oraz zmia­ną zadań dydak­tycz­nych i nauko­wych orga­ni­zo­wa­no wydzia­ło­we struk­tu­ry mie­sza­ne – insty­tu­to­wo-kate­dral­ne. Taki sys­tem obo­wią­zu­je do dzi­siaj.

W 1970 roku powo­ła­no Zakład Mete­oro­lo­gii, w któ­rym kształ­co­no spe­cja­li­stów na kie­run­ku mete­oro­lo­gia woj­sko­wa. W 1983 roku kształ­ce­nie mete­oro­lo­gów prze­nie­sio­no do Wydzia­łu Inży­nie­rii Lądo­wej i Geo­de­zji.

W 1994 roku, w ramach reor­ga­ni­za­cji połą­czo­no Wydzia­ły Che­mii i Fizy­ki Tech­nicz­nej oraz Inży­nie­rii Lądo­wej i Geo­de­zji i utwo­rzo­no Wydział Inży­nie­rii, Che­mii i Fizy­ki Tech­nicz­nej. Kate­drę Mate­ma­ty­ki włą­czo­no do Wydzia­łu Cyber­ne­ty­ki, a Zakład Mate­ria­łów Wybu­cho­wych – do Wydzia­łu Uzbro­je­nia i Lot­nic­twa.

W latach 1959 – 1980 na woj­sko­wym kie­run­ku che­micz­nym kształ­co­no spe­cja­li­stów w zakre­sie: obro­na przed bro­nią maso­we­go raże­nia, ochro­na wojsk przed ska­że­nia­mi, sprzęt wojsk che­micz­nych, mate­ria­ły wybu­cho­we. W następ­nych latach kształ­ce­nie zawę­żo­no do dwóch spe­cjal­no­ści: ochro­na przed ska­że­nia­mi oraz tech­no­lo­gia mate­ria­łów wybu­cho­wych (łącz­nie z pali­wa­mi rakie­to­wy­mi). Na kie­run­ku fizy­ka tech­nicz­na two­rzo­no spe­cjal­no­ści w zależ­no­ści od zapo­trze­bo­wa­nia na absol­wen­tów, któ­rych przy­go­to­wy­wa­no według indy­wi­du­al­ne­go toku stu­diów. Były to: fizy­ka i elek­tro­ni­ka cia­ła sta­łe­go, fizy­ka meta­li, fizy­ka wybu­chu, fizy­ka jądro­wa i elek­tro­ni­ka kwan­to­wa, fizy­ka pla­zmo­wa, fizy­ka pro­mie­nio­wa­nia elek­tro­ma­gne­tycz­ne­go oraz fizy­ka i tech­no­lo­gia cia­ła sta­łe­go.

W latach 1994 – 2006 kształ­co­no stu­den­tów na kie­run­kach: che­mia, budow­nic­two, geo­de­zja i kar­to­gra­fia oraz fizy­ka tech­nicz­na. W cią­gu pięć­dzie­się­ciu lat ist­nie­nia Wydzia­łu wykształ­ce­nie zdo­by­wa­li che­mi­cy w spe­cjal­no­ściach przy­dat­nych w woj­sku i uni­kal­nych w ska­li kra­ju. Z dniem 1 wrze­śnia 2006 roku wydział otrzy­mał nazwę Wydzia­łu Nowych Tech­no­lo­gii i Che­mii.

STRUKTURA WYDZIAŁU
  • Insty­tut Che­mii
  • Insty­tut Fizy­ki Tech­nicz­nej
  • Kate­dra Zaawan­so­wa­nych Mate­ria­łów I Tech­no­lo­gii
OFERTA NAUKOWO-BADAWCZA WYDZIAŁU OBEJMUJE PRACE W OBSZARACH

Nowo­cze­sne mate­ria­ły foto­nicz­ne:

  • mate­ria­ły cie­kło­kry­sta­licz­ne – pro­jek­to­wa­nie, syn­te­za, oczysz­cza­nie, bada­nie pod­sta­wo­wych wła­ści­wo­ści;
  • krysz­ta­ły nie­orga­nicz­ne, szkła i kom­po­zy­ty – pro­jek­to­wa­nie, syn­te­za, bada­nie pod­sta­wo­wych wła­ści­wo­ści;
  • zło­żo­ne struk­tu­ry pół­prze­wod­ni­ko­we – foto­dio­dy oraz nie­chło­dzo­ne i wie­lo­spek­tral­ne detek­to­ry pro­mie­nio­wa­nia elek­tro­ma­gne­tycz­ne­go;
  • foto­nicz­ne struk­tu­ry świa­tło­wo­do­we – zasto­so­wa­nia nie­te­le­ko­mu­ni­ka­cyj­ne, sen­so­ry.

Mate­ria­ły nie­bez­piecz­ne i ochro­na przed nimi:

  • nowe mate­ria­ły wybu­cho­we – tech­no­lo­gia, ana­li­za, bada­nia wła­ści­wo­ści, mode­lo­wa­nie;
  • instru­men­tal­ne tech­ni­ki wykry­wa­nia i ana­li­zy mate­ria­łów nie­bez­piecz­nych, w tym prze­my­sło­wych i bojo­wych środ­ków tru­ją­cych;
  • nano­po­ro­wa­te sor­ben­ty węglo­we i krze­mion­ko­we – syn­te­za i bada­nie wła­ści­wo­ści adsorp­cyj­nych;

Mate­ria­ły kon­struk­cyj­ne i wie­lo­funk­cyj­ne:

  • bada­nia prosz­ków i spie­ków meta­li oraz ultra­na­no­ziar­ni­stych sto­pów meta­licz­nych;
  • bada­nia pro­ce­sów odkształ­ca­nia sto­pów;
  • tech­no­lo­gia inter­me­ta­licz­nych mate­ria­łów gra­dien­to­wych na ele­men­ty lek­kich osłon bali­stycz­nych;
  • otrzy­my­wa­nie i bada­nie wła­ści­wo­ści nano­ma­te­ria­łów do prze­cho­wy­wa­nia wodo­ru.

www​.wtc​.wat​.edu​.pl

tel. 261 83 94 50

HISTORIA 

Insty­tu­tu Opto­elek­tro­ni­ki Woj­sko­wej Aka­de­mii Tech­nicz­nej w obec­nym kształ­cie utwo­rzo­no 19.10.1994 r. po połą­cze­niu Insty­tu­tu Elek­tro­ni­ki Kwan­to­wej (IEK) i Insty­tu­tu Opto­elek­tro­ni­ki (IO). Prze­pro­wa­dza­ne zmia­ny orga­ni­za­cyj­ne nie prze­szko­dzi­ły w kon­ty­nu­acji prac reali­zo­wa­nych przez zespo­ły badaw­cze w poprzed­nich struk­tu­rach orga­ni­za­cyj­nych. Dzię­ki temu tema­ty­ka pro­wa­dzo­nych prac w IOE sta­ła się sto­sun­ko­wo sze­ro­ka i obję­ła fizy­kę i opty­kę lase­rów, opto­elek­tro­ni­kę, detek­cję pro­mie­nio­wa­nia elek­tro­ma­gne­tycz­ne­go (UV, VIS, IR), oddzia­ły­wa­nie pro­mie­nio­wa­nia z mate­rią oraz nume­rycz­ne mode­lo­wa­nie oddzia­ły­wań wyso­ko­ener­ge­tycz­nych. Kon­ty­nu­owa­ne są pra­ce badaw­czo-wdro­że­nio­we na rzecz woj­ska, budo­wa­ne są kolej­ne urzą­dze­nia dla potrzeb medy­cy­ny oraz dopra­co­wy­wa­ne meto­dy tera­pii.

Powsta­nie IOE spra­wi­ło, że bada­nia w zakre­sie tech­ni­ki lase­ro­wej zosta­ły zgru­po­wa­ne w jed­nym insty­tu­cie, któ­ry przez to stał się naj­więk­szym pol­skim ośrod­kiem badaw­czym w zakre­sie opto­elek­tro­ni­ki. Bazu­jąc na pod­sta­wo­wej tema­ty­ce badaw­czej zwią­za­nej z lase­ro­wy­mi źró­dła­mi pro­mie­nio­wa­nia, detek­cją pro­mie­nio­wa­nia i jego oddzia­ły­wa­niem z mate­rią, IOE reali­zu­je pro­jek­ty w ramach UE, EDA i NATO. Roz­wi­nę­ła się współ­pra­ca mię­dzy­na­ro­do­wa, przy jed­no­cze­snej kon­ty­nu­acji wspól­nych przed­się­wzięć w ramach wie­lo­let­niej, wypró­bo­wa­nej współ­pra­cy z zakła­da­mi wyspe­cja­li­zo­wa­ny­mi w pro­duk­cji zbro­je­nio­wej, pokrew­ny­mi insty­tu­ta­mi badaw­czy­mi oraz naj­więk­szy­mi war­szaw­ski­mi uczel­nia­mi.

Insty­tut Opto­elek­tro­ni­ki WAT jest spad­ko­bier­cą i kon­ty­nu­ato­rem dorob­ku nauko­we­go Insty­tu­tu Elek­tro­ni­ki Kwan­to­wej (IEK), Insty­tu­tu Opto­elek­tro­ni­ki Wydzia­łu Elek­tro­ni­ki (IO WEL), oraz czę­ści Insty­tu­tu Fizy­ki Pla­zmy i Lase­ro­wej Mikro­syn­te­zy (IFPiLM).

Insty­tut Opto­elek­tro­ni­ki (IOE) pro­wa­dzi pra­ce o cha­rak­te­rze badaw­czym i sto­so­wa­nym w zakre­sie fizy­ki lase­rów, foto­ni­ki, opty­ki, spek­tro­sko­pii, nano­tech­no­lo­gii, ter­mo­wi­zji, detek­cji sygna­łów oraz oddzia­ły­wa­nia pro­mie­nio­wa­nia lase­ro­we­go z mate­rią. Reali­zo­wa­ne pro­gra­my badaw­cze oraz opra­co­wy­wa­ne i wdra­ża­ne urzą­dze­nia zwią­za­ne są z potrze­ba­mi woj­ska, gospo­dar­ki naro­do­wej, medy­cy­ny, ochro­ny śro­do­wi­ska oraz metro­lo­gii. Dzia­łal­ność Insty­tu­tu obej­mu­je zarów­no bada­nia pod­sta­wo­we jak i sto­so­wa­ne koń­czą­ce się opra­co­wa­niem pro­to­ty­pów.

Insty­tut jako pod­sta­wo­wa jed­nost­ka orga­ni­za­cyj­na Aka­de­mii pro­wa­dzi dzia­łal­ność edu­ka­cyj­ną w zakre­sie opto­elek­tro­ni­ki, obej­mu­ją­cą wykła­dy i zaję­cia prak­tycz­ne dla stu­den­tów i dok­to­ran­tów. Od roku aka­de­mic­kie­go 2009/2010 Insty­tut samo­dziel­nie pro­wa­dzi stu­dia II-go stop­nia o spe­cjal­no­ści sys­te­my opto­elek­tro­nicz­ne i lase­ry.

STRUKTURA INSTYTUTU
  • Zakład Tech­ni­ki Lase­ro­wej
  • Zakład Tech­no­lo­gii Opto­elek­tro­nicz­nych
  • Zakład Sys­te­mów Opto­elek­tro­nicz­nych
  • Zakład Tech­ni­ki Pod­czer­wie­ni I Ter­mo­wi­zji
  • Cen­trum Inży­nie­rii Bio­me­dycz­nej
  • Akre­dy­to­wa­ne Labo­ra­to­rium Badaw­cze
OFERTA NAUKOWO-BADAWCZA INSTYTUTU OBEJMUJE PRACE W OBSZARACH
  • tech­ni­ki i tech­no­lo­gii lase­ro­wej, w szcze­gól­no­ści nowych ośrod­ków lase­ro­wych, lase­rów pom­po­wa­nych dio­da­mi pół­prze­wod­ni­ko­wy­mi, prze­stra­jal­nych lase­rów na cie­le sta­łym, lase­rów gazo­wych;
  • tech­ni­ki ter­mo­wi­zyj­nej obej­mu­ją­cej: tele­ter­mo­de­tek­cję, apli­ka­cje woj­sko­we urzą­dzeń ter­mo­wi­zyj­nych, metro­lo­gię ele­men­tów i urzą­dzeń pod­czer­wie­ni;
  • opto­elek­tro­nicz­nych sys­te­mów ste­ro­wa­nia obiek­ta­mi, w tym sys­te­mów kie­ro­wa­nia ogniem, pokła­do­wych sys­te­mów ana­li­zy danych, gło­wic śle­dzą­cych;
  • tre­na­że­rów, dal­mie­rzy, oświe­tla­czy i symu­la­to­rów lase­ro­wych;
  • detek­cji mate­ria­łów wybu­cho­wych oraz ska­żeń che­micz­nych i bio­lo­gicz­nych;
  • wykry­wa­nia, roz­po­zna­nia, iden­ty­fi­ka­cji i śle­dze­nia celów;
  • metro­lo­gii opto­elek­tro­nicz­nej;
  • oddzia­ły­wa­nia pro­mie­nio­wa­nia lase­ro­we­go z mate­rią;
  • tech­ni­ki THz;
  • nano­tech­no­lo­gii;
  • pla­zmo­ni­ki;
  • tech­ni­ki świa­tło­wo­do­wej;
  • tech­no­lo­gii ele­men­tów i zespo­łów optycz­nych i opto­elek­tro­nicz­nych;

W Insty­tu­cie Opto­elek­tro­ni­ki dzia­ła akre­dy­to­wa­ne przez Pol­skie Cen­trum Akre­dy­ta­cji labo­ra­to­rium badaw­cze w zakre­sie opto­elek­tro­ni­ki.

www​.ioe​.wat​.edu​.pl

tel. 261 83 94 30