Kształ­ce­nie kadr tech­nicz­nych dla potrzeb Woj­ska Pol­skie­go się­ga począt­ków jego ist­nie­nia, czy­li cza­su pierw­szych Pia­stów. Jed­nak do XV wie­ku tech­nicz­ną wie­dzę woj­sko­wą prze­ka­zy­wa­li rze­mieśl­ni­cy, któ­rzy zaj­mo­wa­li się wytwa­rza­niem uzbro­je­nia i budow­nic­twem for­ty­fi­ka­cji.

Dopie­ro od począt­ku XVI wie­ku nastę­po­wa­ło sys­te­ma­tycz­ne jej powią­za­nie z nauka­mi uni­wer­sy­tec­ki­mi. To wów­czas poja­wi­li się pierw­si inży­nie­ro­wie woj­sko­wi, a druk pozwa­lał na upo­wszech­nia­nie woj­sko­we­go piśmien­nic­twa tech­nicz­ne­go. W Pol­sce idea zało­że­nia szko­ły woj­sko­wej poja­wi­ła się już w okre­sie Odro­dze­nia. Jej pro­pa­ga­to­ra­mi byli wybit­ni poli­ty­cy i dowód­cy, wśród któ­rych prym wiódł Andrzej Frycz Modrzew­ski. Jed­nak dopie­ro król Sta­ni­sław August Ponia­tow­ski reali­zu­jąc „pac­ta conven­ta” zało­żył w War­sza­wie Szko­łę Rycer­ską. Mia­ła ona za zada­nie przy­go­to­wy­wać kadry dowód­cze dla odbu­do­wu­ją­ce­go się Woj­ska Pol­skie­go.

Szko­ła mia­ła dwie nazwy: „Aka­de­mia Szla­chec­kie­go Kor­pu­su Kade­tów JKM i Rze­czy­po­spo­li­tej” oraz „Szko­ła Rycer­ska JPP Kade­tów JKM i Rze­czy­po­spo­li­tej”. W tam­tym cza­sie powsta­ły rów­nież w 1776 r. Szko­ła Arty­le­rii i w 1765 r. Szko­ła Inży­nie­rii Woj­sko­wej Koron­nej w War­sza­wie i Litew­skiej w Wil­nie. Two­rzo­no rów­nież wie­le pry­wat­nych Kor­pu­sów Kade­tów. W XIX wie­ku dzie­je Woj­ska Pol­skie­go toczy­ły się w bar­dzo skom­pli­ko­wa­ny spo­sób. Po trze­cim roz­bio­rze pań­stwo pol­skie prze­sta­ło ist­nieć. Podej­mo­wa­no wów­czas wie­le prób wal­ki o nie­pod­le­głość. Na kształt woj­ska duży wpływ mia­ła epo­ka napo­le­oń­ska, kie­dy to powsta­ły Legio­ny Pol­skie, a któ­rych demo­kra­tycz­ne tra­dy­cje przez wie­le lat wywie­ra­ły wpływ na sys­tem kształ­ce­nia i wycho­wa­nia pol­skich kadr dowódczych.W tam­tych latach orga­ni­zo­wa­no w kra­ju i poza jego gra­ni­ca­mi róż­ne pol­skie szko­ły woj­sko­we, wśród któ­rych na uwa­gę zasłu­gu­je utwo­rzo­na w 1820 roku w cza­sie ist­nie­nia Kró­le­stwa Kon­gre­so­we­go, Szko­ła Apli­ka­cji Arty­le­rii i Inży­nie­rii.

Była to pierw­sza w Pol­sce uczel­nia woj­sko­wa, któ­rej pro­gram wzo­ro­wa­ny był na pary­skiej szko­le poli­tech­nicz­nej. Jed­nak dopie­ro prze­łom wie­ku przy­niósł odro­dze­nie pol­skie­go szkol­nic­twa woj­sko­we­go. Sta­ło się to w atmos­fe­rze czy­nu nie­pod­le­gło­ścio­we­go, kie­dy to orga­ni­zo­wa­no pierw­sze po wie­lu latach szko­ły i kur­sy woj­sko­we. Wykształ­co­no na nich znacz­ny zastęp kadr dowód­czych. I choć ich kwa­li­fi­ka­cje zawo­do­we były róż­ne to jed­nak dzię­ki nim i pol­skim ofi­ce­rom z armii zabor­ców moż­li­we sta­ło się szyb­kie odbu­do­wa­nie woj­ska i pro­wa­dze­nie z powo­dze­niem walk o gra­ni­ce. Odbu­do­wa pań­stwa pol­skie­go po 1918 roku doko­ny­wa­ła się w okre­ślo­nej sytu­acji gospo­dar­czej i mili­tar­nej. Wymu­sza­ła ona szyb­kie two­rze­nie sił zbroj­nych. Jed­nym z waż­niej­szych czyn­ni­ków warun­ku­ją­cych powo­dze­nie poczy­nań mobi­li­za­cyj­nych był stan i poziom kor­pu­su ofi­cer­skie­go.

W pierw­szych latach nie­pod­le­gło­ści two­rzy­li go ofi­ce­ro­wie wywo­dzą­cy się z armii zabor­czych, Legio­nów Pol­skich, armii gen. Hal­le­ra, Pol­skiej Orga­ni­za­cji Woj­sko­wej i Pol­skich Sił Zbroj­nych. W latach 1918- 1920 ukształ­to­wał się dwusz­cze­blo­wy sys­tem kształ­ce­nia ofi­ce­rów. Wzo­ro­wa­ny on był na mode­lu fran­cu­skim. Pierw­szy szcze­bel two­rzy­ły szko­ły i kur­sy pod­cho­rą­żych, w któ­rych przy­go­to­wy­wa­no dowód­ców plu­to­nów i rów­no­rzęd­nych. Dru­gi nato­miast to szko­ły i kur­sy ofi­cer­skie gdzie przy­go­to­wy­wa­no dowód­ców kom­pa­nii, bata­lio­nów i rów­no­rzęd­nych.

Dzia­ła­nia wojen­ne w tam­tych latach wymu­si­ły skró­ce­nie cza­su naucza­nia oraz nada­wa­nie stop­ni ofi­cer­skich żoł­nie­rzom (głów­nie w pie­cho­cie i służ­bach zabez­pie­cza­ją­cych), posia­da­ją­cym odpo­wied­nie wykształ­ce­nie i pre­dys­po­zy­cje dowód­cze. W okre­sie dwu­dzie­sto­le­cia mię­dzy­wo­jen­ne­go sys­tem kształ­ce­nia ofi­ce­rów w Pol­sce ule­gał zmia­nom według dwóch, kon­ku­ren­cyj­nych wzglę­dem sie­bie kon­cep­cji: gen. Jana Jacy­ny oraz wzor­ca fran­cu­skie­go. W pierw­szym zamy­śle pla­no­wa­no prze­kształ­ce­nie czę­ści szkół ofi­cer­skich w wyż­sze uczel­nie.

Reor­ga­ni­za­cja taka mia­ła nastą­pić z chwi­lą przej­ścia Woj­ska Pol­skie­go na sto­pę poko­jo­wą. Pro­jek­tu tego jed­nak nie zre­ali­zo­wa­no. Realia poli­tycz­ne, mili­tar­ne i gospo­dar­cze spra­wi­ły, iż w latach 1921- 1938 zwy­cię­ży­ła kon­cep­cja dru­ga i szkol­nic­two ofi­cer­skie wzo­ro­wa­no na mode­lu fran­cu­skim. W tam­tych latach ofi­ce­rów z wyż­szym wykształ­ce­niem tech­nicz­nym począt­ko­wo pla­no­wa­no kształ­cić w nowo zor­ga­ni­zo­wa­nej Poli­tech­ni­ce Woj­sko­wej, jed­nak na przełomie1921/1922 roku kon­cep­cja ta upa­dła na rzecz wydzia­łów woj­sko­wych przy Poli­tech­ni­kach War­szaw­skiej i Lwow­skiej. W dru­giej poło­wie lat trzy­dzie­stych, wobec rosną­cych potrzeb na wyso­ko-kwa­li­fi­ko­wa­ną kadrę tech­nicz­ną, wła­dze woj­sko­we roz­po­czę­ły zasad­ni­czą prze­bu­do­wę szkol­nic­twa tech­nicz­ne­go na poziom wyż­szy.

W 1936 roku w War­sza­wie utwo­rzo­no Wyż­szą Szko­łę Inży­nie­rii (od kwiet­nia 1939 r. Woj­sko­wa Szko­ła Głów­na Inży­nie­rii), a latem 1938 roku wystą­pi­ły z kon­cep­cją aka­de­mi­za­cji szkół woj­sko­wych. Jed­nak wybuch II woj­ny świa­to­wej unie­moż­li­wił reali­za­cję tych ambit­nych pla­nów. W latach dru­giej woj­ny świa­to­wej kształ­ce­nie kadr inży­nie­ryj­nych dla potrzeb Woj­ska Pol­skie­go prak­tycz­nie nie ist­nia­ło. Tyl­ko nie­licz­nych ofi­ce­rów kie­ro­wa­no na wyż­sze stu­dia tech­nicz­ne i to głów­nie w Wiel­kiej Bry­ta­nii.

Na Wscho­dzie i Zacho­dzie orga­ni­zo­wa­no jedy­nie szko­ły ofi­cer­skie i kur­sy, potrzeb­ni bowiem byli dowód­cy i spe­cja­li­ści do obsłu­gi sprzę­tu bojo­we­go. Gdy w maju 1945 roku zakoń­czo­no dzia­ła­nia wojen­ne w Euro­pie, to jed­nost­ki Woj­ska Pol­skie­go zosta­ły wyco­fa­ne z tere­nu Nie­miec. For­ma­cje wal­czą­ce na Fron­cie Wschod­nim dys­lo­ko­wa­no na teren kra­ju. Od wrze­śnia roz­po­czę­ły one sys­te­ma­tycz­ne prze­cho­dze­nie na sto­pę poko­jo­wą. Podob­ny los spo­tkał żoł­nie­rzy Pol­skich Sił Zbroj­nych na Zacho­dzie.

Pod koniec lat czter­dzie­stych w wyni­ku zaostrza­nia się sytu­acji mię­dzy­na­ro­do­wej, pierw­szo­pla­no­we zna­cze­nie zaczął nabie­rać roz­wój sił zbroj­nych. W warun­kach poko­jo­wych mia­ły one być tak zor­ga­ni­zo­wa­ne i wypo­sa­żo­ne, aby szyb­ko i spraw­nie osią­gać stan prze­wi­dzia­ny na wypa­dek kon­flik­tu zbroj­ne­go. Reali­za­cja tak spre­cy­zo­wa­nych zadań i to w bar­dzo krót­kim cza­sie, napo­ty­ka­ła na sze­reg barier i utrud­nień. Poko­ny­wa­no je w róż­no­rod­ny spo­sób m.in. w dro­dze wydłu­że­nia służ­by woj­sko­wej, budo­wy nowych obiek­tów kosza­ro­wych, zwięk­sza­nia impor­tu uzbro­je­nia oraz poprzez pośpiesz­ną roz­bu­do­wę kra­jo­we­go prze­my­słu zbro­je­nio­we­go i sys­te­ma­tycz­ne zwięk­sza­nia pro­duk­cji. Woj­sko i prze­mysł zbro­je­nio­wy odczu­wa­ło wów­czas brak odpo­wied­nio przy­go­to­wa­nych kadr tech­nicz­nych. Dotych­cza­so­we for­my kształ­ce­nia inży­nie­rów w opar­ciu o uczel­nie cywil­ne (sys­tem sty­pen­diów i fakul­te­ty woj­sko­we przy uczel­niach cywil­nych) nie zaspo­ka­ja­ły sys­te­ma­tycz­nie rosną­cych potrzeb woj­ska tak pod wzglę­dem ilo­ścio­wym jak i facho­wo-woj­sko­wym.

Siły Zbroj­ne coraz czę­ściej potrze­bo­wa­ły fachow­ców, któ­rych w uczel­niach cywil­nych nie kształ­co­no. Stąd też w kie­row­nic­twie resor­tu obro­ny w 1949 roku zapa­dła decy­zja o stwo­rze­niu wła­snej poli­tech­ni­ki. Wpły­nę­ły na nią rów­nież wzglę­dy poli­tycz­ne. Chcia­no bowiem przy­go­to­wać kadry dowód­cze ści­śle zwią­za­ne z sys­te­mem poli­tycz­nym, któ­ry wów­czas zapro­wa­dza­no w Pol­sce i dla­te­go ówcze­śni decy­den­ci zde­cy­do­wa­li o odizo­lo­wa­niu stu­den­tów woj­sko­wych od „zgub­ne­go” wpły­wu cywil­nych śro­do­wisk aka­de­mic­kich. Reali­zu­jąc to zada­nie szef Szta­bu Gene­ral­ne­go WP gen. bro­ni Wła­dy­sław Kor­czyc powo­łał komi­sję, któ­ra mia­ła opra­co­wać pro­jekt takiej uczel­ni, przed­sta­wić kon­cep­cje orga­ni­za­cyj­ną oraz okre­ślić miej­sce jej loka­li­za­cji. Prze­wod­ni­czą­cym komi­sji został gen. bryg. inż. Flo­rian GRABCZYŃSKI z VIII Oddzia­łu Szta­bu Gene­ral­ne­go. Komi­sja po wie­lu posie­dze­niach przed­sta­wi­ła wnio­ski orga­ni­za­cyj­ne oraz okre­śli­ła miej­sce loka­li­za­cji przy­szłej Aka­de­mii, na któ­re wybra­no teren Boer­ne­ro­wa.

W latach trzy­dzie­stych wybu­do­wa­no tu kosza­ry, w któ­rych do września1939 roku kwa­te­ro­wa­ły pod­od­dzia­ły Pierw­sze­go Zmo­to­ry­zo­wa­ne­go Puł­ku Arty­le­rii Prze­ciw­lot­ni­czej. W cza­sie oku­pa­cji Niem­cy umie­ści­li tu m.in. warsz­ta­ty samo­cho­do­we. Po woj­nie roz­lo­ko­wa­no tu Tech­nicz­ną Szko­łę Lot­ni­czą (TSL), któ­rą następ­nie prze­nie­sio­no do Zamo­ścia i Ole­śni­cy. Na krót­ko zakwa­te­ro­wa­no bata­lion aka­de­mic­ki utwo­rzo­ny z kom­pa­nii aka­de­mic­kich, wcze­śniej sta­cjo­nu­ją­cych na Cyta­de­li. Odzie­dzi­czo­ne po TSL obiek­ty, któ­re wyre­mon­to­wa­no i zaadap­to­wa­no dla potrzeb uczel­ni wraz z nowy­mi inwe­sty­cja­mi w zasa­dzie zabez­pie­cza­ły dzia­łal­ność dydak­tycz­ną i nauko­wo-badaw­czą oraz potrze­by socjal­no-byto­we. Nie zapo­mnia­no też o obiek­tach ogól­no woj­sko­wych, spor­to­wych i rekre­acyj­nych.

Swo­ją sta­tu­to­wą dzia­łal­ność Woj­sko­wa Aka­de­mia Tech­nicz­na roz­po­czę­ła 1 paź­dzier­ni­ka 1951 roku, po skrom­nych uro­czy­sto­ściach inau­gu­ru­jąc pierw­szy rok aka­de­mic­ki. Pierw­si stu­den­ci rekru­to­wa­li się głów­nie z kom­pa­nii aka­de­mic­kich przy Poli­tech­ni­kach Gdań­skiej i War­szaw­skiej. Naukę roz­po­czę­ło wów­czas 631 pod­cho­rą­żych w 12 spe­cjal­no­ściach. Woj­sko­wa Aka­de­mia Tech­nicz­na powsta­ła w warun­kach poli­tycz­no-gospo­dar­czych koń­ca lat czter­dzie­stych i począt­ku pięć­dzie­sią­tych i dla­te­go swój kształt z koniecz­no­ści opar­ła na wzor­cu radziec­kiej aka­de­mii woj­sko­wej, wzbo­ga­ca­jąc go jed­nak o doświad­cze­nia i wymo­gi pol­skie­go, wyż­sze­go szkol­nic­twa tech­nicz­ne­go. Począt­ko­wo uczel­nia skła­da­ła się z pię­ciu fakul­te­tów. W latach kolej­nych utwo­rzo­no jesz­cze dwa i jeden magi­ster­ski stu­diów zaocz­nych. W dru­giej poło­wie lat pięć­dzie­sią­tych znacz­nie zmniej­szy­ły się napię­cia mię­dzy­na­ro­do­we, w wyni­ku cze­go nastą­pi­ła reduk­cja Woj­ska Pol­skie­go.

Pocią­gnę­ło to za sobą znacz­ny spa­dek zapo­trze­bo­wa­nia na kształ­co­nych w Woj­sko­wej Aka­de­mii Tech­nicz­nej inży­nie­rów woj­sko­wych. Sytu­acja ta spo­wo­do­wa­ła, że w resor­cie Obro­ny Naro­do­wej powsta­wa­ły róż­ne kon­cep­cje, co do dal­szych losów uczel­ni i jej obiek­tów. Wów­czas dla zacho­wa­nia poten­cja­łu dydak­tycz­no-nauko­we­go WAT bar­dzo dużo dobre­go uczy­nił, m.in. kolej­ny komen­dant gen. dyw. prof. dr inż. Michał Owczyn­ni­kow poprzez orga­ni­zo­wa­nie róż­nych kur­sów spe­cja­li­stycz­nych i wpro­wa­dza­nie nie­zbęd­nych zmian orga­ni­za­cyj­nych. Jed­nak dopie­ro w 1959 roku prze­pro­wa­dzo­no naj­waż­niej­szą reor­ga­ni­za­cję uczel­ni, two­rząc typo­wą dla poli­tech­ni­ki struk­tu­rę wydzia­ło­wą. Skon­cen­tro­wa­no w nich zespo­ły dydak­tycz­no-nauko­we dobie­ra­jąc je według kry­te­riów nauk tech­nicz­nych, a nie jak wcze­śniej było w fakul­te­tach – według spe­cjal­no­ści woj­sko­wych. Utwo­rzo­no wów­czas czte­ry wydzia­ły. Struk­tu­ra wydzia­ło­wa pozo­sta­ła do dzi­siaj. Nie ozna­cza to, że nie była ona mody­fi­ko­wa­na. Uczel­nia jest bowiem orga­ni­zmem żywym, któ­ry reagu­je na realia poli­tycz­ne, gospo­dar­cze i woj­sko­we. Do naj­waż­niej­szych z nich nale­ża­ło:

  • Utwo­rze­nie w 1961 roku Kate­dry Eks­plo­ata­cji Urzą­dzeń Auto­ma­tycz­nych jako nie­jaw­nej pla­ców­ki kształ­cą­cej spe­cja­li­stów dla nowo two­rzo­nych wojsk rakie­to­wych. Na jej bazie w 1962 roku powstał Oddział Uzbro­je­nia, któ­ry w 1968 roku prze­kształ­co­no w Wydział Elek­tro­me­cha­nicz­ny, od 1994 r.- Wydział Uzbro­je­nia i Lotnictwa(W wyni­ku restruk­tu­ry­za­cji WAT z począt­kiem 2003 roku Wydział zmie­nił swo­ją eta­to­wą struk­tu­rę na cywil­ną i przy­brał nazwę Wydział Mecha­tro­ni­ki, od 2011 Wydział Mecha­tro­ni­ki i Lot­nic­twa). Uru­cho­mie­nie w 1962 roku zaocz­nych stu­diów dok­to­ranc­kich dla ofi­ce­rów spo­za Aka­de­mii, a w 1972 roku sta­cjo­nar­nych stu­diów dok­to­ranc­kich.
  • W 1961 roku zor­ga­ni­zo­wa­nie nowe­go, pio­nier­skie­go kie­run­ku – fizy­ka tech­nicz­na. Spo­wo­do­wa­ło to zmia­nę nazwy Wydzia­łu Che­mii na Wydział Che­mii i Fizy­ki Tech­nicz­nej.
  • W 1968 roku utwo­rzo­no nowy wydział – Wydział Cyber­ne­ty­ki.
  • W 1969 roku Wydział Elek­tro­ra­dio­tech­nicz­ny, a po odłą­cze­niu spe­cjal­no­ści mecha­nicz­nych zmie­nił nazwę na Wydział Elek­tro­ni­ki.
  • W 1967 roku roz­po­czę­to doraź­ne, dla potrzeb kon­kret­ne­go zada­nia badaw­cze­go, two­rze­nie insty­tu­tów, w któ­rych gru­po­wa­no zespo­ły odpo­wied­nio dobra­nych spe­cja­li­stów. W swej histo­rii prze­cho­dzi­ły one róż­ne kole­je. Jed­ne z nich usta­na­wia­no eta­to­wy­mi lub roz­wią­zy­wa­no, inne zaś łączo­no i dzie­lo­no oraz two­rzo­no nowe. Ich utwo­rze­nie spo­wo­do­wa­ło jed­nak pew­ną nie­do­god­ność, któ­ra pole­ga­ła na tym, że zada­nia badaw­cze reali­zo­wa­ły insty­tu­ty , a dydak­ty­kę – kate­dry. Dla­te­go w 1984 roku upo­rząd­ko­wa­no struk­tu­ry, kie­ru­jąc się m.in. rocz­ną nor­mą dydak­tycz­ną.
  • W latach 1975 – 83 w Ośrod­ku Szko­le­nia Spe­cja­li­stów Uzbro­je­nia i Elek­tro­ni­ki w Olsz­ty­nie ist­nia­ła Filia WAT, w któ­rej kształ­co­no spe­cja­li­stów eks­plo­ata­cji uzbro­je­nia kla­sycz­ne­go i rakie­to­we­go.
  • W 1980 roku usa­mo­dziel­nił się Insty­tut Elek­tro­ni­ki Kwan­to­wej, któ­ry wcze­śniej funk­cjo­no­wał w Wydzia­le Elek­tro­ni­ki.
  • W 1974 roku utwo­rzo­no Insty­tut Sys­te­mów Zabez­pie­cze­nia Tech­nicz­ne­go, któ­ry obok reali­za­cji zadań dydak­tycz­nych zaj­mu­je się pro­ble­ma­ty­ką roz­wią­zań orga­ni­za­cyj­nych w jed­nost­kach i służ­bach tech­nicz­nych WP. Od 1994 roku Insty­tut zmie­nił nazwę na Insty­tut Logi­sty­ki.
  • W 1988 roku na bazie katedr nauk spo­łecz­nych i eko­no­micz­nych utwo­rzo­no Insty­tut Nauk Spo­łecz­nych, któ­ry w 1989 roku zmie­nił nazwę na Insty­tut Nauk Huma­ni­stycz­nych.
  • Od począt­ku lat dzie­więć­dzie­sią­tych sys­te­ma­tycz­ne przej­mo­wa­nie zadań po likwi­do­wa­nych Wyż­szych Szko­łach Ofi­cer­skich: począt­ko­wo Samo­cho­do­wej, a następ­nie Wojsk Obro­ny Prze­ciw­lot­ni­czej, Radio­lo­ka­cji i Wojsk Łącz­no­ści.
  • W 1993 roku nastą­pi­ła inte­gra­cja służb tech­nicz­nych i kwa­ter­mi­strzow­skich w jed­no­li­ty pion logi­stycz­ny, co wymu­si­ło opra­co­wa­nie i wdro­że­nie nowych struk­tur, doku­men­ta­cji oraz doko­na­nie zmian kadro­wych. W dal­szej kolej­no­ści zosta­ły prze­ję­te m.in. zada­nia po zli­kwi­do­wa­nej Woj­sko­wej Admi­ni­stra­cji Koszar Nr 12. Skre­ślo­no rów­nież sta­no­wi­sko kwa­ter­mi­strza.
  • Od 1.01.1994 roku datu­je się przej­ście Aka­de­mii na nowy sys­tem eko­no­micz­no-finan­so­wy, któ­ry został wpro­wa­dzo­ny na pod­sta­wie – nowe­li­zu­ją­ce­go Usta­wę o Wyż­szym Szkol­nic­twie Woj­sko­wym- Roz­po­rzą­dze­nia Mini­stra Obro­ny Naro­do­wej.
  • W 1994 roku wpro­wa­dzo­no nowy etat w ramach, któ­re­go m.in. połą­czo­no Wydzia­ły Inży­nie­rii Lądo­wej i Geo­de­zji z Wydzia­łem Che­mii i Fizy­ki Tech­nicz­nej two­rząc Wydział Inży­nie­rii, Che­mii i Fizy­ki Tech­nicz­nej oraz zli­kwi­do­wa­no sta­no­wi­sko zastęp­cy komen­dan­ta – Sze­fa Wydzia­łu Wycho­waw­cze­go.
  • W dniu 24 wrze­śnia 1994 roku Pre­zy­dent Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej nadał Woj­sko­wej Aka­de­mii Tech­nicz­nej nowy sztan­dar.
  • W 1994 roku Biskup Polo­wy WP usta­no­wił samo­dziel­ny etat kape­la­na WAT.
  • W 1995 roku przy­chod­nia lekar­ska prze­szła na samo­dziel­ny etat. Obec­nie jest pla­ców­ką służ­by zdro­wia, któ­ra zabez­pie­cza medycz­nie nie tyl­ko kadrę i słu­cha­czy Aka­de­mii, ale rów­nież miesz­kań­ców Bemo­wa, jeże­li nale­żą do NFZ.
  • W 1999 roku po raz pierw­szy, spo­śród sześć­dzie­się­ciu kan­dy­da­tek, przy­ję­to czter­na­ście dziew­cząt na pierw­szy rok stu­diów sta­cjo­nar­nych.
  • 1996 – 2004 to okres prze­kształ­ce­nia Woj­sko­wej Aka­de­mii Tech­nicz­nej w uczel­nię woj­sko­wo-cywil­ną, w tym okre­sie zaszły duże zmia­ny:
  • spa­dek licz­by stu­den­tów woj­sko­wych (170 absol­wen­tów w roku 2003) uru­cho­mie­nie cywil­nych stu­diów zaocz­nych – 1997r.
  • począ­tek cywil­nych stu­diów dzien­nych – 2002r. zmia­na cha­rak­te­ru pra­cy woj­sko­wej kadry nauko­wo-dydak­tycz­nej na cywil­ny uchwa­le­nie Usta­wy o Utwo­rze­niu Woj­sko­wej Aka­de­mii Tech­nicz­nej – 2003r. W chwi­li obec­nej Woj­sko­wa Aka­de­mia Tech­nicz­na jest pań­stwo­wą, poli­tech­nicz­ną szko­łą wyż­szą. W jej ofer­cie dydak­tycz­nej znaj­du­ją się stu­dia magi­ster­skie, inży­nier­skie, licen­cjac­kie, pody­plo­mo­we i dok­to­ranc­kie, a tak­że kur­sy dokształ­ca­ją­ce i języ­ko­we.

Aka­de­mia pro­wa­dzi stu­dia I stop­nia (inżynierskie/licencjackie). II stop­nia (magi­ster, magi­ster inży­nier) i III stop­nia (dok­to­ranc­kie)  w ponad pięć­dzie­się­ciu spe­cjal­no­ściach, na pięt­na­stu kie­run­kach:

  • budow­nic­two,
  • bez­pie­czeń­stwo naro­do­we,
  • ener­ge­ty­ka,
  • fizy­ka tech­nicz­na,
  • che­mia,
  • elek­tro­ni­ka i tele­ko­mu­ni­ka­cja,
  • geo­de­zja i kar­to­gra­fia,
  • infor­ma­ty­ka,
  • inży­nie­ria mate­ria­ło­wa,
  • inży­nie­ria bez­pie­czeń­stwa,
  • logi­sty­ka,
  • lot­nic­two i kosmo­nau­ty­ka,
  • mecha­ni­ka i budo­wa maszyn,
  • mecha­tro­ni­ka,
  • zarzą­dza­nie.

Model stu­diów oraz reali­zo­wa­ne w Aka­de­mii pla­ny i pro­gra­my naucza­nia w peł­ni speł­nia­ją stan­dar­dy okre­ślo­ne przez Mini­ster­stwo Edu­ka­cji Naro­do­wej i Spor­tu oraz Euro­pej­ską Fede­ra­cję Naro­do­wych Sto­wa­rzy­szeń Inży­nier­skich (FEANI).

Mię­dzy­na­ro­do­wa wymia­na stu­den­tów na WAT obej­mu­je pro­gra­my euro­pej­skie, takie jak LLP Era­smus (wymia­na ze wszyst­ki­mi reno­mo­wa­ny­mi uczel­nia­mi kon­ty­nen­tu) i pro­gram Nie­miec­kiej Cen­tra­li Wymia­ny Aka­de­mic­kiej DAAD (sty­pen­dia do nie­miec­kich szkół wyż­szych) oraz stan­dar­do­wą wymia­nę pro­wa­dzo­ną na pod­sta­wie zawar­tych poro­zu­mień z uczel­nia­mi na całym świe­cie. Od roku aka­de­mic­kie­go 2004/2005 WAT wpro­wa­dza sys­tem punk­tów kre­dy­to­wych ECTS umoż­li­wia­ją­cy stu­den­tom naprze­mien­ne stu­dia w uczel­niach kra­jo­wych i zagra­nicz­nych.

O osią­gnię­ciach uczel­ni w dzia­łal­no­ści badaw­czo-nauko­wej świad­czą nagro­dy pań­stwo­we, nagro­dy i wyróż­nie­nia MON, nagro­dy PAN (167 paten­tów kra­jo­wych i 43 paten­ty zagra­nicz­ne). Wyni­ki swo­ich docie­kań badaw­czych pra­cow­ni­cy uczel­ni przed­sta­wi­li w ponad 20 tys. róż­nych publi­ka­cji nauko­wych i w ponad 200 książ­kach i mono­gra­fiach. Wie­le zapro­po­no­wa­nych roz­wią­zań zosta­ło zasto­so­wa­nych w prak­ty­ce. Aka­de­mia wypro­mo­wa­ła ponad 1 600 dok­to­rów i dok­to­rów habi­li­to­wa­nych.

Ponad 100. pra­cow­ni­ków uczel­ni uzy­ska­ło tytuł nauko­wy pro­fe­so­ra, a 3. z nich zosta­ło człon­ka­mi Pol­skiej Aka­de­mii Nauk.

47 naszych absol­wen­tów otrzy­ma­ło nomi­na­cje gene­ral­skie dostę­pu­jąc naj­wyż­szych god­no­ści w Woj­sku Pol­skim. Ran­gę i reno­mę Aka­de­mii potwier­dza wyso­ko wykwa­li­fi­ko­wa­na kadra dydak­tycz­no-nauko­wa: 79 pro­fe­so­rów, 83 dok­to­rów habi­li­to­wa­nych i 383 dok­to­rów. Obec­ną struk­tu­rę uczel­ni two­rzą wydzia­ły aka­de­mic­kie: Wydział Cyber­ne­ty­ki, Wydział Elek­tro­ni­ki, Wydział Inży­nie­rii Lądo­wej i Geo­de­zji, Wydział Nowych Tech­no­lo­gii i Che­mii, Wydział Mecha­nicz­ny i Wydział Mecha­tro­ni­ki i Lot­nic­twa oraz Insty­tut Opto­elek­tro­ni­ki.

Aka­de­mia pro­wa­dzi bada­nia nauko­we, pra­ce wdro­że­nio­we i moder­ni­za­cyj­ne w zakre­sie nauk tech­nicz­nych, che­micz­nych, fizycz­nych, eko­no­micz­nych oraz woj­sko­wych. Wyso­ki poziom prac nauko­wo badaw­czych potwier­dza­ją licz­ne wyna­laz­ki, inno­wa­cje i paten­ty oraz pre­sti­żo­we nagro­dy kra­jo­we i zagra­nicz­ne. Woj­sko­wa Aka­de­mia Tech­nicz­na współ­pra­cu­je czyn­nie z kil­ku­dzie­się­cio­ma kra­jo­wy­mi ośrod­ka­mi nauko­wo-badaw­czy­mi i dydak­tycz­ny­mi, m. in. Poli­tech­ni­ką War­szaw­ską, Insty­tu­tem Pod­sta­wo­wych Pro­ble­mów Tech­ni­ki PAN, Pań­stwo­wym Insty­tu­tem Moto­ry­za­cji, Prze­my­sło­wym Insty­tu­tem Tele­ko­mu­ni­ka­cji, Cen­trum Nauko­wo-Pro­duk­cyj­nym Elek­tro­ni­ki Pro­fe­sjo­nal­nej RADWAR.

Wię­zy współ­pra­cy łączą WAT z insty­tu­ta­mi i uczel­nia­mi zagra­nicz­ny­mi z ponad 20 kra­jów świa­ta, w tym m. in. Wiel­kiej Bry­ta­nii, Fran­cji, Nie­miec, Sło­wa­cji, Czech, Rosji, Ukra­iny, Chin, Japo­nii, Korei Płd., USA. Efek­tem tej współ­pra­cy jest wymia­na stu­den­tów i pra­cow­ni­ków nauko­wych uczest­ni­czą­cych w reali­za­cji wie­lu mię­dzy­na­ro­do­wych przed­się­wzięć i pro­gra­mów badaw­czych. W dzia­łal­no­ści nauko­wo-badaw­czej pierw­sze suk­ce­sy poja­wi­ły się już na począt­ku lat 50-tych. Nale­ży do nich zali­czyć współ­udział przy two­rze­niu pierw­sze­go pol­skie­go rada­ru Nysa-A.

Deka­da lat 60-tych przy­nio­sła opra­co­wa­nie serii uni­wer­sal­nych mate­ma­tycz­nych maszyn ana­lo­go­wych, w tym pierw­sze­go kra­jo­we­go kom­pu­te­ra ELWAT-1. Nie­speł­na trzy lata po świa­to­wej pre­mie­rze lase­ra, w roku 1963 zbu­do­wa­no w Aka­de­mii pierw­szy jego kra­jo­wy odpo­wied­nik, któ­re­go kolej­ne gene­ra­cje, opra­co­wa­ne w WAT, zna­la­zły uni­kal­ne, jak na owe cza­sy, prak­tycz­ne zasto­so­wa­nie w oku­li­sty­ce. Lata 70-te to np. nowa­tor­skie pra­ce nad mikro­syn­te­zą ter­mo­ją­dro­wą.

Wie­le z pro­wa­dzo­nych w Aka­de­mii prac zwią­za­nych było z potrze­ba­mi moder­ni­za­cji Sił Zbroj­nych, a w tym m.in.:

  • z nowo­cze­sny­mi sys­te­ma­mi radio­lo­ka­cyj­ny­mi,
  • sys­te­ma­mi dowo­dze­nia,
  • opto­elek­tro­nicz­ny­mi sys­te­ma­mi wspo­ma­ga­nia pola wal­ki,
  • kie­ro­wa­nia ogniem,
  • moder­ni­za­cją sys­te­mów uzbro­je­nia tej ska­li co np. prze­ciw­lot­ni­czy sys­tem rakie­to­wy NEWA (odpo­wied­nik ame­ry­kań­skie­go sys­te­mu Patriot), czy sta­cje roz­po­zna­wa­nia sys­te­mów radio­lo­ka­cyj­nych.

Pro­wa­dzo­ne były i są pra­ce badaw­cze w wie­lu innych dzie­dzi­nach nauki, w tym tak­że wyda­wa­ło­by się nie­ty­po­wych jak dla woj­sko­wej uczel­ni tech­nicz­nej, zwią­za­nych z medy­cy­ną, a doty­czą­cych np. dia­gno­zo­wa­nia i tera­pii cho­rób nowo­two­ro­wych.

Uda­ło się nam zna­leźć wie­le luk na świa­to­wym ryn­ku zaawan­so­wa­nych tech­no­lo­gii. Moż­na podać takie przy­kła­dy, jak cho­ciaż­by detek­to­ry pod­czer­wie­ni, któ­re z powo­dze­niem już dziś są eks­por­to­wa­ne do USA. Mamy pośród naszych naukow­ców lau­re­ata „pol­skie­go Nobla” fizy­ka pro­fe­so­ra Anto­nie­go Rogal­skie­go. Z dumą chciał­bym zwró­cić uwa­gę na tzw. nie­bie­ską opto­elek­tro­ni­kę, któ­ra dzi­siaj oży­wia świat tech­nicz­ny.

Aka­de­mia w tym obsza­rze speł­nia istot­ną rolę, zwią­za­ną z pra­ca­mi nad detek­to­ra­mi, pro­wa­dzo­ny­mi z powo­dze­niem w ramach spe­cjal­ne­go pro­gra­mu finan­so­wa­ne­go przez KBN. Wspo­mnę jesz­cze o tech­ni­kach lase­ro­wych, o nowych opra­co­wa­niach z zakre­su inży­nie­rii mate­ria­ło­wej, ogniw wodo­ro­wych, sys­te­mów tele­in­for­ma­cyj­nych – two­rzo­nych dla potrzeb firm i agen­cji NATO, o współ­pra­cy z ok. 60 uni­wer­sy­te­ta­mi i ośrod­ka­mi badaw­czy­mi na całym świe­cie. Osią­gnię­cia nasze to tak­że umo­wy na wdro­że­nie opra­co­wań, któ­re wią­żą WAT z wie­lo­ma pań­stwa­mi. W ubie­głym roku pod­pi­sa­li­śmy takie poro­zu­mie­nie na temat nowych rodza­jów cie­kłych krysz­ta­łów z Chi­na­mi.

Bar­dzo waż­nym odbior­cą naszych prac i wyni­ków badań jest oczy­wi­ście resort Obro­ny Naro­do­wej i kra­jo­wy prze­mysł zbro­je­nio­wy. Zda­je­my sobie spra­wę z wyzwań, jakie sta­wia przed naszą uczel­nią XXI wiek. Już prak­tycz­nie wcho­dzi­my w Euro­pej­ską Prze­strzeń Edu­ka­cyj­ną, gdzie w warun­kach pro­gno­zo­wa­nej male­ją­cej licz­by poten­cjal­nych kra­jo­wych kan­dy­da­tów na stu­dia będzie­my mie­li do czy­nie­nia z kon­ku­ren­cją uczel­ni euro­pej­skich. Nasza ofer­ta stu­diów musi być zatem na tyle atrak­cyj­na, by zain­te­re­so­wać nie tyl­ko pol­skich kan­dy­da­tów, ale i w więk­szej licz­bie niż do tej pory stu­den­tów zagra­nicz­nych.

Już obec­nie w ramach pro­gra­mów mię­dzy­na­ro­do­wych takich jak np. LLP ERASMUS ofe­ru­je­my naszym stu­den­tom sta­że i stu­dia wymien­ne za gra­ni­cą, a stu­den­ci zagra­nicz­ni przy­jeż­dża­ją do nas. Mamy przy­go­to­wa­ną stra­te­gię roz­wo­ju WAT na naj­bliż­sze 10 lat. Sta­wia­my sobie jed­no­znacz­ne i ambit­ne cele, a ich reali­za­cja potwier­dzi pozy­cję WAT – eli­tar­nej i nowo­cze­snej woj­sko­wej uczel­ni tech­nicz­nej.